Stel je eens een wereld voor met alleen maar mannen. Ja, je hoort het goed, alleen maar mannen. Het is natuurlijk theoretisch gezien geheel onmogelijk dat zo’n wereld standhoudt (Darwin had dit idee zwaar gedist), maar laten we wetenschappelijke onderbouwingen bewaren voor onze essays en onderzoeksverslagen. Nee, wij gaan even op een diepe filosofische reis door deze mannenwereld. Wordt dit zo’n artikel met feministisch gebrabbel hoor ik je misschien vragen. Mijn antwoord daarop is nee, ik zal ervoor zorgen dat dat niet gebeurt, maar weet wel dat enkele (lees: heel veel) stereotypes erin kunnen sluipen. Thomas More kwam met zijn hypothetische wereld, een echt Utopia, nu vond ik het mijn beurt om eens lekker te filosoferen over een andere wereld: Mantopia.

We beginnen onze reis door deze wereld op de maandagochtend, waar op de snelweg vele sportwagens voorbij scheuren met mannen op weg naar hun werk. Ja!; ook in een wereld met alleen maar mannen moet er gewerkt worden. En let op het gebruik van de term ‘scheuren’, want er geldt op snelwegen in deze ‘testosteron-wereld’ een minimale snelheid van 140 km/uur. Op het werk is er niet slap geklets over koetjes en kalfjes, er wordt daar flink gewerkt zodat deze mannen zo snel als mogelijk patat kunnen gaan halen, alvorens in de kroeg de levertjes aan te kunnen laten tasten, want het bier wordt er gedronken als water. En als er dan al gekletst wordt op het werk bij de koffieautomaten, dan gaat dat, vanzelfsprekend, over voetbal van afgelopen zondagavond.

Nu is de vraag: waar praten ze dan de rest van de week over? Als er alleen voetbal is op zondagavond dan zijn ze toch uitgekletst op de dinsdag? Sport in deze mannenwereld is non-stop op televisie, dat betekent dat als de mannelijke schepsels in een uiterst zeldzaam geval eenmaal de behoefte krijgen een gesprek aan te gaan, er nog genoeg gespreksstof over is. Dus daar hoeven we ons gelukkig niet druk over te maken. Verder zien de andere dagen van de week er exact zo uit als de maandag, op de zaterdag en zondag na. Het enige verschil is dat deze lieve mannelijke aardbewoners dan niet werken, maar gewoon een hele dag bankhangen. Geloof mij niet verkeerd, er zullen echt mannen tussen zitten die zo netjes zijn dat je er van de grond kunt eten, maar bij het gros van de mannen in deze wereld wil je misschien liever niet binnen komen. Vooral in het weekend zijn de restanten te zien van de kookkunsten van dit mannelijk volk: patatzakken, pizzadozen, bonnetjes van het afhaalvoer en bierflesjes vullen de vloer zonder ook maar één leeg plekje over te laten. In een heel zeldzaam geval, als we heel goed kijken, is er een man te zien die aan het einde van de week weleens een pizzadoos weggooit!

Ik moet wel zeggen dat wanneer we op onze reis door Mantopia langs de huizen van de mannen ‘scheuren’ er alleen maar strak achter elkaar filegeparkeerde auto’s staan. En om even op deze positieve flow te blijven: er wordt in deze wereld niet onnodig tijd verspild. Zonder vrouwen op deze wereld zijn de mannen veel sneller op weg naar een feest en veel sneller de supermarkt of andere winkels uit. Ze hebben daardoor meer tijd om andere dingen te kunnen doen. Ook besparen mannen tijd aan het ‘niet meer de bril van de wc naar beneden te  hoeven doen’. En waar besteden ze al die kostbare, bespaarde tijd vervolgens aan? Bij de meeste is dit toch echt aan computerspelletjes spelen.

Natuurlijk zijn er bij deze mannelijke wereldburgers ook subvolkeren. Neem de ‘wij hebben tijd te veel en besteden dit in de sportschool’-lui. Zij zijn op het strenge dieet van eiwitshakes, spinaziesmoothies en andere gezonde groene dingen. Denk maar niet dat in dat huis ook maar één pizzadoos te vinden is. Het voornaamste doel van deze sportgoeroes is natuurlijk: wie kan er de meeste spierballen kweken? Waar deze sportgoeroes de grootste biceps willen, heb je ook de ‘bier is zeg maar echt mijn ding’-wezens. Bij hen gaat het meer om het genieten van het leven en van het genieten van… ETEN. Zij strijden al jaren om het hebben van de grootste bierbuik. ‘Liever strak in het pak, dan elke avond uit mijn dak’ is het levensmotto van onze goedgeklede zakenmannetjes. Bij hen laat hun sociale leven nogal wat de wensen over, maar op zakelijk gebied kan niemand aan hen tippen.

Helaas, dat was het einde van deze reis door Mantopia. Onze gedachten kunnen weer aarden, we kunnen weer van onze ‘hypothestische-zweef-wolk’ komen en eindelijk weer met beide benen op de grond van realiteit staan. Laat die vrouwen maar lekker op deze wereld zijn. Zorgt alleen wel voor enige rommeligheid op de parkeerplaatsen, iets langer wachten bij vertrek of in de supermarkt en wederom die bril van de wc weer naar beneden moeten doen, maar laat ze maar het gevoel geven onmisbaar te zijn in deze wereld, want zouden jullie dat echt willen mannen? Een Mantopia?