Weet je nog die keer dat de diarree langs je dijbenen naar beneden sijpelde, omdat je net te laat was begonnen met sprinten naar de WC? Of dat moment dat je terugzwaaide naar iemand die helemaal niet naar jou zwaaide? Of nog erger: dat je een screenshot van een WhatsApp-gesprek in datzelfde gesprek stuurt. Voor alles is een eerste keer en eerste keren zijn er om van te leren. Ook ik heb in mijn leven veel dingen voor het eerst moeten doen en dat ging lang niet altijd even goed. ‘Eerste keren’ zijn memorabele momenten die je nog lang bijblijven. In de maand ‘Remember December’  neem ik je graag mee naar mijn eerste keer…

…fietsen zonder zijwieltjes

Tot ongeveer mijn zesde levensjaar heb ik gewoond in een woonboerderij. We hadden een groot erf en zo nu en dan stonden er schapen op het naastgelegen weiland. Weer of geen weer: ik was vaak buiten te vinden. Ik hield destijds ook meer van wandelen dan ik nu doe en ik moet zeggen dat die kaplaarsjes van de HEMA me lang niet slecht stonden. Op mijn vierde verjaardag kreeg ik mijn eerste fiets mét zijwieltjes. Mijn moeder had dit onmogelijk in te pakken object toch volledig weten in te pakken en dat ontroert me nog steeds. Om mijn ouders een goed gevoel te geven, deed ik alsof ik niet wist wat er zich onder het Jip en Janneke-inpakpapier verschuilde. In werkelijkheid had ik het hele huis een week van tevoren al aan een zoektocht onderworpen en zoals een echte Schraa betaamt, vond ik altijd wat ik zocht. Ik doe dit nog steeds ieder jaar en ik schaam me er niet voor. Een jaar lang voelde ik me de bink omdat ik kennis gemaakt had met zelfstandigheid. Het was ook de eerste keer dat ik met eigen ogen de voordelen van mondialisering zag. Mijn wereld werd namelijk een stuk kleiner door dat fietsje; ik was veel sneller van de ene kant van het erf bij de andere kant van het erf en kon mijn dag zodoende veel efficiënter indelen. Toen het fietsen an sich zijn nieuwigheid verloor, begon ik een afkeer te ontwikkelen voor de zijwieltjes die tot dan toe hadden voorkomen dat ik met mijn hele hebben en houwen op de grond klapte. Mijn broer en zus konden al zonder de ondersteuning van zijwieltjes fietsen. Dat zat me dwars. In het bijzonder omdat ik ze – in de felle discussies die ik met ze voerde – duidelijk maakte dat ik altijd tien procent beter ben dan hen. Ik kon het dan ook moeilijk verkroppen dat het verschil in fietscapaciteiten door hen werd gebruikt om dit niet beargumenteerde feit onderuit te halen. Een nieuw levensdoel was geboren: fietsen zonder zijwieltjes. Mijn moeder vond het echter nog niet verantwoord en gaf daarom geen toestemming om de wieltjes los te schroeven. Ik ben niet voor één gat te vangen en dus lokte ik mijn vader onder valse voorwendselen naar de schuur. Nadat ik hem had beloofd om een hele week de vaatwasser uit te ruimen – sommige mensen zeggen dat je een vaatwasser ‘uitpakt’, maar ik doe niet mee aan die flauwekul – verloste hij mijn fiets van de zijwieltjes. Ik riep mijn familie bij elkaar, want het moment was daar: de eerste keer fietsen zonder zijwieltjes. Ik kan hier wel beschrijven of het gelukt is of niet, maar foto’s zeggen meer dan woorden:

FIETS

…zelfstandig gebruikmaken van de magnetron

De magnetron is voor heel veel mensen die niet kunnen koken een uitkomst en is dan ook onmisbaar in studentenhuizen. Over het algemeen vul je je maag met eten waarvan de voedingsstoffen het loodje al hebben gelegd, maar het is zo lekker makkelijk: je plaats de pasta met ansjovis, chorizo en kidneybonen – die al drie dagen in de koelkast staat – op het magnetronbord, wacht een paar minuutjes en smullen maar! Toen ik acht was, kwam ik erachter dat je met behulp van de magnetron ook brood uit de vriezer kan ontdooien. Dat duurt nog geen halve minuut! Ik merkte echter dat het brood vaak nog in het midden bevroren was als het op deze manier werd ontdooid en dat vond ik onprettig. Op een zekere dag kreeg ik de opdracht om zelf een brood te ontdooien in de magnetron. Ik wilde koste wat kost dat het gehele brood zou ontdooien en daarom stelde ik de magnetron in op acht minuten. Onze magnetron stond in de kelder. We hadden daar geen brandalarm hangen en dat is maar goed ook, want anders had elke beschikbare brandweerwagen in een straal van twintig kilometer op de stoep gestaan. Een dikke, zwarte rookwolk kolkte van links naar rechts in de ruimte onder ons huis. Dit was het moment waarop ik besefte dat acht minuten iets te veel van het goede is om een brood te ontdooien. We zijn inmiddels verhuisd – en nee, deze magnetron-ramp is niet de oorzaak – maar ik weet zeker dat die kelder nog steeds ruikt naar de karakteristieke geur van een verkoold volkorenbrood.

…een pak drinken dat over de datum is aan je mond zetten

Oké, laat ik vooropstellen dat ik het moeilijk vind om deze anekdote op papier te zetten. Ik gruwel nog steeds bij de gedachte aan dat moment. De situatie die ik voor jullie ga schetsen, deed zich voor toen ik een jaar of dertien was. Het idee dat het niet netjes is om een pak drinken aan je mond te zetten, maakte deel uit van mijn opvoeding. Vooral mijn oudste broer zag het nut van deze regel niet in en hij werd dan ook vaker gezien mét een pak drinken aan zijn mond dan zonder. Met dit gedrag riskeerde hij een preek van mijn ouders, maar dat leek hij niet erg te vinden. Gek genoeg kon ik mijn broer wel begrijpen. Het drinken uit een glas vereist gewoon veel meer handelingen. Daarbij heeft een puber al zijn energie nodig om te groeien, want een toekomstig vriendinnetje is niet content als ze met hakken van twaalf centimeter langer is dan haar vriendje. Lang verhaal kort: ook ik zette af en toe een pak drinken aan mijn mond en ook ik kreeg weleens een preek van mijn ouders. Toch wogen deze figuurlijke tikken op de vingers niet op tegen de traumatische ervaring die tegelijkertijd de climax van deze anekdote is. Het betreffende debacle kwam als een donderslag bij heldere hemel en het ging ongeveer zo: nietsvermoedend bracht ik een pak Icetea met perziksmaak van de Lidl naar mijn mond. Ik positioneerde mijn lippen, zodat ze goed aan zouden sluiten op de opening van het pak. Ik stelde me de eerste slok voor als een zijden sjaaltje dat zich met een zekere elegantie om mijn tong drapeert. Niets was minder waar. Er drong zich met geweld een glibberige substantie naar binnen die amper nog vloeibaar te noemen was. Ik schrok en verstarde, maar kritisch als ik ben, haalde ik toch nog een keer m’n tong door mijn mond om te checken of ik het niet verkeerd had waargenomen. Conclusie: ik had het niet verkeerd waargenomen. Ik spuugde alles meteen uit in de gootsteen en zag dat drie grote ‘ijsthee-klonten’ zich verzamelden in het gootsteenputje. Sinds die dag ben ik ambassadeur van de houdbaarheidsdatum op producten en heb ik me ook nooit meer in dezelfde, benarde situatie begeven.

Wil je bericht krijgen wanneer er een nieuw artikel online komt? Volg ons dan via wordpress of bloglovin, of like onze facebookpagina Geestig Magazine!   Heb je zelf ook nog leuke ideeën voor een artikel of een bepaald onderwerp waar je graag wat over wilt lezen? Mail dat dan naar: redactiegeestig@alcmaeon.nl