Vorige maand heeft onze redactie haar meest hardnekkige, slechte gewoontes onder de loep genomen. Van die vervelende smartphone die we allemaal kennen tot douchen zonder zeep. Lees hier of we de maand overleefd hebben!

Chantal.

Ze zeggen wel eens over verslavingen dat je er niet met slechts een maand vanaf komt… Ik zou deze maand elke dag 3 uur mijn telefoon opbergen in een donker hoekje, maar zoals jullie al vermoeden na het woord ‘’zou’’ is me dit zwaar gevallen en kan ik spijtig genoeg niet zeggen dat ik mijn uitdaging heb voltooid. Wel ben ik erachter hoe erg ik afhankelijk ben van dat stukje metaal. Het zit zo in onze levens verweven dat er iets meer dan een maand voor nodig zou zijn om hier verandering in te brengen. Een voorbeeld is dat ik soms voor mijn werk een reservedienst heb, en dan bereikbaar moet zijn als iemand ziek is zodat ik op kan komen draven ‘’Hi Baas, sorry ik ga even mijn telefoon uitdoen, dus als jullie iemand nodig hebben… ja… stuur maar een postduif!’’. Een ander voorbeeld is dat als ik een avondje thuis zit, dan zou het een goed moment zijn om de smartphone even gedag te zeggen. Echter, in de praktijk werkt dit anders. Als ik lekker een vrij avondje op de bank lig dan wil ook graag in contact zijn met mijn vrienden die dan toevallig niet bij mij op de bank New Girl liggen te kijken, maar vertoeven aan de andere kant van de wereld op een strand op Curaçao of tijdelijk op de Universiteit in Boedapest hongaars proberen te leren… Soms wil je ook even met deze mensen FaceTimen en hier is dan toch echt die telefoon voor nodig!

Sophia.

De uitdaging was voor mij om deze maand geen make up te kopen. Hoewel dit simpel klinkt, is de uitvoering toch nog best lastig geweest voor mij. Ik ben er in geslaagd al mijn koopzieke momenten te doorstaan met de gedachte ‘je hebt het niet nodig, besteed je geld beter’, op één moment na waarop ik tegen een eyeliner aanliep (limited edition!) die vorig jaar met de feestdagen zo snel was uitverkocht. Deze heb ik dus wel in een zwak moment meegenomen. Als ik naar de hele maand kijk, ben ik enerzijds verbaasd dat het me daadwerkelijk gelukt is om (bijna) niks te kopen maar ook teleurgesteld omdat mijn geld aan het einde van de maand nog steeds op is. Klaarblijkelijk geef ik het meteen weer aan andere dingen uit. Een goeie truc, die ik meerdere malen heb gebruikt, is om vriendinnen te helpen met make up uit te zoeken en als zij het dan kopen word ik ook een beetje blij. Nu maar eens mijn enorme make up stash opruimen en dingen weggooien die ik niet gebruik, er moet immers ruimte gemaakt worden voor nieuwe ladingen!

Safiera.

Bij mijn uitdaging om een maand lang niet op mijn telefoon te zitten in het OV, ging het gelijk de eerste dag al bijna mis. Uit gewoonte gleed mijn hand naar mijn zak om daar dat kleine ‘teledingetje’ uit te halen. Ik wilde bijna het schermpje aanzetten, totdat ik dacht: ‘NEE! Dat mag deze maand niet!’ Daar zat ik dan, als enige (ja serieus!) om me heen te kijken. Ik had me ook niet voorbereid en dus niks te doen meegenomen (geen boek o.i.d.). Dat werd dus mooi voor me uitstaren en de ongemakkelijkheid moest ik maar onder ogen zien.

Naarmate de maand vorderde begon ik dat stukje van de dag in het OV steeds minder erg te vinden. Mijn gedachten konden eindelijk dwalen. Ik kon nog even wakker worden en zo ongemakkelijk was het helemaal niet. Ik begon zelfs een paar mensen te herkennen met wie ik nu een soort ‘knikritueel’ ontwikkeld heb.

Ook kon ik direct het geleerde in de praktijk brengen; het concept spiegelneuronen. Tegenover mij zat een wat oudere dame haar net gekochte broodje op te eten. Verlekkerd keek ik ernaar, maar zag ook dat er een beetje achterbleef op haar mondhoek. Toen dacht ik: ‘Ik moet haar hierop wijzen, alleen als ik het zeg hoort direct de hele trein het.’ Uiteindelijk kwam de geweldige oplossing: ik zorg dat ze kijkt, veeg langs mijn mondhoek en hoop dat de prof gelijk had over de werking van spiegelneuronen. En inderdaad! Zij aapte mijn beweging na!

Ga ik nu vaker zonder telefoon het ov in? NEE, absoluut niet. Gek genoeg heb ik het gemist. Vooral op de terugweg was dat hét moment waarbij ik even kon bijkomen. Ik zal er wel minder vaak op kijken en mee bezig zijn, want even wakker worden en om me heen kijken op zijn tijd is ook niet zo verkeerd en ook niet zo ongemakkelijk als ik dacht.

Elize.

Mijn uitdaging van de maand was geen zeep onder de douche. Met als doel: minder zeepverspilling en korter douchen. Het resultaat lieve mensen: HET KAN PRIMA! Na een maand lang de zeep te hebben vermeden (en het is eerlijkwaar gelukt) stink ik geen uur in de wind. Althans dat denk ik, ik kan het niet volledig namens mijn medeaardbewoners bevestigen. (Er werden geen vieze gezichten getrokken, als ik de kamer in kwam. Dat is positief!)

Of ik zo door blijf gaan is de vraag. Bijvoorbeeld na een harde training en je heerlijk ruikt naar zweet en het zout van je lichaam afdruipt, zal ik het toch wel fijn vinden om dan zo’n heerlijke lavendelgeurige zeep te gebruiken. Puur om met een lekker geurtje in bed te kruipen. In ieder geval ga ik zeep minder gebruiken, want in principe is het overbodig en zijn er geen dagelijkse stinkisues, als je het niet gebruikt. Daarbij ben je inderdaad sneller klaar met douchen, want je hoeft niks te doen meer. Geen feestje meer vieren, niet meer spelen met de zeepbellen of je helemaal wit maken, als een sneeuwman. Gewoon, saai, douchen.

Dus al met al blijf ik zo doorgaan, maar na een aantal zweterige uren van bewegen neem ik toch graag de heerlijk geurige zeep.

Danique.

Een maand lang geen extra eten kopen. Ik dacht aan het begin dat het wel makkelijk zou gaan. Ik bedoel, er is genoeg lekkers thuis en als ik eerder op zou staan in de ochtend zou ik zelf ook een hoog culinair broodje kunnen samenstellen. Maar zo makkelijk was het zeker niet. Doordat ik al zo lang de gewoonte heb gewoon iets te kopen wanneer ik er zin in heb gingen de dagen ontzettend sloom voorbij. Ik vergat alsnog vaak mijn eten en moest leunen op andermans gulheid. Gelukkig waren er genoeg mensen die inderdaad wel wat over hadden voor mij en mijn puppy ogen, maar het voelde toch niet eerlijk. Toch heb ik het drie volle weken volgehouden om helemaal geen extra eten te kopen! Daar ben ik toch wel trots op. Maar na drie weken was de maat voor mij toch wel echt vol. Het betrof namelijk een brakke vrijdagochtend; ik stond op het station, brak en moe van een avond stappen. Ik had nog niet ontbeten, maar ik moest en zal toch echt iets naar binnen moeten werken. Dus zo kwam het dat ik weer in gedachten verzonken de kiosk inliep en een kaasbroodje kocht. En pas toen ik hem opgegeten had dacht ik; zo dat heb ik wel verdiend na drie weken.

Maar lieve mensen, ik heb zeker wel wat geleerd van deze maand. Ik heb ook zeker geld bespaard. Wat ik geleerd heb is dat ik best wel een keer iets lekkers kan kopen, maar niet elke dag, en daar bespaar ik ook al tientallen euro’s per maand mee.

David.

De afgelopen maand heb ik  geen gebruik gemaakt van het OV. Nou ja, afgezien van een paar keer dat ik echt ergens snel moest zijn of wanneer ik langer dan drie kwartier zou moeten fietsen, ik blijf immers toch een ietwat lui persoon. Tot mijn verbazing vond ik het begin het makkelijkst, ik had namelijk verwacht dat ik er na een tijdje wel aan zou wennen. Maar ik was één belangrijk detail vergeten: het gure herfstweer. Naarmate november vorderde werd het steeds kouder, natter en ging de wind steeds harder waaien, wat voor mijn gevoel voornamelijk wind tegen was. Uiteindelijk kreeg ik rond eind november steeds meer behoefte aan de warmte en knusheid van een bus (die voornamelijk wordt veroorzaakt doordat de meeste bussen naar de Uithof ‘s ochtends propje vol zitten). Ik zou graag willen zeggen dat ik nu vaker ga fietsen maar ik heb nu eenmaal een gratis studenten OV en een gegeven paard moet je niet in de bek kijken!

Stefan.

“Potverpielekes,” zei ik aan het begin van de maand tegen mezelf in de spiegel, “wat een goede uitdaging heb jij bekokstoofd, Stefan!” Elke dag een versje schrijven is niet alleen goed voor m’n eigen creativiteit, maar het stilt ook de spreekwoordelijke honger van mensen met een niet te temmen behoefte aan hoogstaande, literaire huzarenstukjes. Helaas, helaas, he-laas… Het is me niet gelukt om élke dag een Versje van Stefan te schrijven. Toch weiger ik om nu te sikkeneuren, want er zijn een aantal woord-boeketjes gefabriceerd die niet zullen misstaan op een billboard boven de A28. Wat dacht je bijvoorbeeld van deze:

Hoe zou Sinterklaas toch denken over al die stoute herrieschoppers langs de wal?
Hij zal wel hebben lopen vloeken in de krochten van Americo’s stal
Dat volwassenen zich nu gedragen als kinderen, is toch idioot?
Die lieve, goede Sint heeft dat natuurlijk ook helemaal niet inbegroot.
Ik denk dat Sint en zijn makkers elk jaar weer van kleur verschieten
En dat allemaal door een stelletje fundamentele zeurpieten.
Sinterklaas wil niemand kwetsen, dus f*ck ‘het instandhouden van een traditie’
Het is tijd voor een verandering, een revolutie, een pieten-transitie


Een ander versje wat zo uit de moederschoot geworpen werd, gaat als volgt:

Ik reken een select groepje mensen tot mijn inner circus
Ik noem ze geen vrienden, maar acromaten
Ze zijn bang voor diepte in een gesprek, dus
Ik kan wel met ze lachen, maar niet met ze praten
Ze klampen zich stevig aan me vast
Ze claimen dat ze me niet los zullen laten
Maar morgen zitten ze met dezelfde geloftes
Tegen het volgende clowneske figuur aan te praten

In de komende maanden zal ik meer van mijn werk tentoonspreiden. Ik hoop dat jullie het op de voet zullen volgen!

Wil je bericht krijgen wanneer er een nieuw artikel online komt? Volg ons dan via wordpress of bloglovin, of like onze facebookpagina Geestig Magazine!   Heb je zelf ook nog leuke ideeën voor een artikel of een bepaald onderwerp waar je graag wat over wilt lezen? Mail dat dan naar: redactiegeestig@alcmaeon.nl