Op 22 januari 1997 trokken de zusters in het IJsselmeerziekenhuis te Emmeloord mij uit de warme buik van mijn moeder. Mijn oudere broer en zus waren dekselse kinderen die mijn moeder een loodzware bevalling bezorgden, dus mijn geboorte was een verademing voor haar. Ik ben overigens altijd een verademing gebleven. Ik dwaal een beetje af. Waar ik het eigenlijk met jullie over wil hebben, lieve beeldbuiskinderen, is mijn geboorteland: het pittoreske Nederland. Een land waar alles gezegd kan worden en waar de mensen vrijer zijn dan Nelson Mandela na zijn vrijlating in 1990.  Een land waarin tolerantie een voedingssupplement lijkt te zijn, want oh oh oh wat zijn mijn Nederlandse vrinden en vrindinnen tolerant. Nederland is ook een land waarin je je poep met één druk op de knop naar het rijk der fabelen kan verwijzen. Nou ja, ik bedoel eigenlijk gewoon de riolering. Ik moet het ook niet mooier maken dan het is, excuses. Laat ik maar meteen duidelijk zijn: Nederland is niet enkel rozengeur en maneschijn. Het is ook Joran van der Sloot, de schunnige video van mevrouw Paay en de aanslag op een winkelcentrum in Alphen a/d Rijn. Toch wil ik voorstellen om Nederland in dit artikel door een fijne, kneuterige bril te bekijken. Er wordt al genoeg geklaagd, vindt u niet?

Wegwijspiet
Can I get an Amen voor de Nederlandse bewegwijzering? Door die blauwe borden met witte letters is de weg een plek geworden waarop mensen met en zonder richtingsgevoel in harmonie naast elkaar kunnen rijden. Mijn sympathie voor het wegennet in Nederland vindt zijn oorsprong in Italië. Ik moest tijdens een uiterst aangename vakantie mijn moeder navigeren over wegen met meer gaten dan asfalt. Aangezien ons navigatiesysteem van de Aldi geen kaas kon maken van de wegen aldaar hebben we een groot gedeelte van de reis met een papieren landkaart moeten voltooien. We hebben van alles meegemaakt en ik zou er in de nabije toekomst graag een boek over schrijven. Hier alvast een samenvatting: we hebben een stukje spookgereden in het holst van de nacht, we zijn twee verkeerde campings opgereden – die achteraf mooier waren dan de onze – en het woord ‘doodlopende weg’ was trending topic in onze reisbolide, een Toyota Corolla. Nou kan ik me voorstellen dat u als lezer zwaar twijfelt aan mijn capaciteiten als navigator, maar geloof me als ik zeg dat Italië in dit verhaal de schuldige partij is. In dat land zouden meer en duidelijkere verkeersborden geen overbodige luxe zijn. Ik hoop dat Berlusconi, Peperoni of wie er ook aan de macht is snel gehoor geeft aan mijn gebeden. Amen.

Tebbie nou gedaan?
Dialecten gaan me altijd aan het hart. Op één dialect na dan, maar daar kom ik spoedig op terug. Ik kom oorspronkelijk van Urk: een eiland dat geen eiland meer is. Ik hou van alles wat Urk heeft voortgebracht. Van de vrome vrouwen in rokken tot de klederdracht tot de warm gerookte vis. Maar het Urker dialect is een geval apart. Dat Urreker toaltjen bringt mai in vervoering. Het is over het algemeen goed te verstaan, maar om het te kunnen spreken moet je van goeden huize komen. Ik verwijt mijn ouders nog steeds dat ze mij Algemeen Beschaafd Nederlands hebben leren spreken, maar voor de rest ben ik niks tekortgekomen in mijn leven. Dat ik ben opgegroeid met het Urker dialect heeft er zeker aan bijgedragen dat ik andere dialecten zo goed kan verdragen. Ik vind het vaak ontzettend sympathiek en bij vlagen charmant als iemand een dialect spreekt. Ik vergelijk het vaak met oude jazz-standards als Body and Soul of Summertime. Ontelbaar veel artiesten hebben deze nummers vertolkt, maar Ella Fitzgerald zingt ze anders dan Sammy Davis Jr.. De verschillende versies doen vaak niet voor elkaar onder en dat komt omdat de basis – het nummer – zo goed is. Dit geldt ook voor de Nederlandse taal. Onze taal zit werkelijk waar zo prachtig in elkaar en is dan ook met recht een solide basis te noemen. De dialecten kunnen gezien worden als verschillende vertolkingen van het ABN. Het werkt voor mij als volgt: het originele nummer is geweldig, maar soms heb je gewoon zin in een andere uitvoering. Er is echter één dialect waar de auteur van dit stuk niet al te content mee is als hij het hoort: Limburgs. Alles wat Limburgers zeggen is hartstikke prima, totdat ze het laatste woord van de zin bereiken en hun stem met een flinke zwiep de hoogte in gooien. Ik wil Limburgers niet te kakken zetten nu, want dat doen andere mensen al genoeg. Toch zou ik het heel fijn vinden als pasgeboren Limburgers vanaf nu tijdelijk worden ondergebracht op Urk. Totdat hun sensitieve periode voor het aanleren van taal achter de rug is.

De spaaracties van de AppieHappie
Nederlanders zijn echte (koopjes)jagers en verzamelaars. Ik krijg altijd blosjes op mijn wangen als ik mensen zie sparen. Hoe Nederlands is het als mensen tijdelijk van supermarkt wisselen omdat er weer Wuppies te verkrijgen zijn? Ik hou er niet van om dingen schattig te noemen, maar ik vind dit wel echt schattig. Om nog maar te zwijgen over de kleine meisjes die in hun vrije tijd achter een hekkie gaan staan om bepakte en bezakte klanten te vragen hun zojuist verworven dierenplaatjes af te staan. Ik spaar zelf altijd moestuintjes voor mijn vader. Hij is de Abraham-waardige leeftijd reeds gepasseerd, maar als het op moestuintjes aankomt, is hij net zo enthousiast als die meisjes bij dat dranghek. Als ik de winkel verlaat met een stuk of wat moestuintjes dien ik deze verzamelkindjes altijd met de volgende zin van repliek: “Sorry dames, ik mag ze niet weggeven van mijn vader. Hij spaart ze zelf.” Natuurlijk werpen andere klanten me dan vragende blikken toe, maar ik geneer me niet. Ik ben er hartstikke trots op dat mijn vader zo gepassioneerd met z’n worteltjes, komkommertjes en bieslook in de weer is. Als je dit leest pa: you go girl! Ik moet de Albert Heijn credits geven voor hun spaaracties. Er is geen andere winkelketen die zo goed weet wat mensen willen sparen. Sparen brengt jong en oud samen, sparen maakt van boodschappen doen weer iets gezelligs.

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om de Albert Heijn te vragen de volgende spaaractie op touw te zetten: bij elke tien euro aan boodschappen een schop onder je hol als je ook maar één klaagzang durft uit te spreken. Dat is namelijk waar het de Nederlanders nog weleens aan ontbreekt. We leven in een paradijs en we hebben het zó ongelooflijk goed. Ik ben blij dat ik hier in dit land mijn eerste stapjes heb gezet, mijn eerste huiltje heb gehuild en mijn eerste lachje heb gelachen. Ik heb altijd reden om het glas te heffen: made in Holland, since 1997.

Wil je bericht krijgen wanneer er een nieuw artikel online komt? Volg ons dan via wordpress of bloglovin, of like onze facebookpagina Geestig Magazine!   Heb je zelf ook nog leuke ideeën voor een artikel of een bepaald onderwerp waar je graag wat over wilt lezen? Mail dat dan naar: redactiegeestig@alcmaeon.nl