Lieve Stefan,

Dat zijn twee woorden die ik al een lange tijd niet op papier heb gezet. Vorig jaar gaf je me voor mijn verjaardag al onze brieven gebundeld en ik blader ze vaak door: wat een overpeinzingen, diepe inzichten, wat een hilarische grappen en wat schreef ik toch lange zinnen vol komma’s. De laatste brief is alweer een jaar geleden. We hebben nooit afscheid genomen maar zijn gewoon zomaar gestopt. Misschien is dat ook maar beter: ik kan namelijk geen afscheid nemen.

Het is een vervelende eigenschap die mij tegenwerkt op vele manieren. Mijn favoriete sog-gedrag is urenlang door mijn Instagram of Facebook feed scrollen verlangend naar die ene keer in 2009 toen ik blijkbaar een heel lekker ijsje had gegeten. Of  toen ik precies vandaag, maar dan zes jaar geleden, gewoon ‘random’ tzatziki aan het maken was (en twee jaar geleden jouw eerste post kreeg). Ik dank de facebookgoden elke dag voor die herinneringen aan mijn ongemakkelijke grappen en huiswerkfrustraties, maar het neemt wel veel tijd in beslag. Daarnaast gooi ik nooit iets weg of het nou digitaal of tastbaar is. Mijn mobiel geeft steeds aan dat er al meer dan 36 weken geen reservekopie gemaakt kan worden en nu begon laatst ook mijn laptop al te piepen. Hoe kan ik nou zomaar ‘Liza’s receptenboek poging 5’ weggooien of een van mijn 483 selfies. En het bonnetje van die keer dat we biertjes deden op een terrasje drie jaar geleden heb ik waarschijnlijk ook nog ergens liggen.

Als het nou alleen afscheid nemen was á la, maar nee hoor: er is nog een groter probleem met mij. Ik ben vreselijk nostalgisch. Er is voor mij bijna niks ergers dan geconfronteerd worden met ‘mijn jeugd’ en dan vooral het feit dat het nu echt bijna voorbij is. De maand maart is daar het perfecte voorbeeld van. Ten eerste ben ik jarig in maart. Jazeker, ik heb mijn 23ste levensjaar afgerond en daar was ik nog niet helemaal klaar voor. Als volwassen vrouw stond ik gewoon weer in mijn regenlaarzen met een mandje cadeautjes te zoeken die onze boerderijdieren voor mij gekocht en verstopt hadden. Nostalgie vangt zich in zulke tradities en rituelen, maar ook in muziek. Vooral de muziek die je hoort in je puberteit roept een sterk nostalgisch gevoel op. ‘Hitzone 39’ blijft voor lange tijd de beste muziek ooit omdat het gelinkt is aan veel eerste-keren en sterke emoties. Niet voor niets ging ik met mijn verjaardagsfeestje naar ‘Zer00s Heroes’ om daar nog eens goed te dansen op ‘Apple Bottom Jeans’ van TPAIN (eerste keer kerstfeestje zonder ouders) en Anouk (eerste keer Lowlands).

Maar nog emotioneler was de herinnering aan mijn eerste keer Koninginnedag zonder kleedje met meuk en zonder ouders. In Putten speelde elk jaar dezelfde coverband en elk jaar was het weer het beste concert ooit (niet geheel objectief: ik was naast groot fangirl ook gezegend met de vriendschap van de bandleden). Deze maand gaven ze hun 10-jarig jubileumconcert en om het nog even erger te maken: het was een afscheidsconcert. De ‘Plusband’ (SSWfeest 2013 hoofdact, wie kent ze nog?) gaat door, maar niet meer in ‘mijn’ bezetting. De drummer zit in Denemarken, de gitarist in Noorwegen en de zangers hebben beide ‘ serieuze volwassen banen’. Ik heb onbeschaamd gedanst, gehuild en ben zelfs een polonaise gestart.

Ik vind het moeilijk afscheid te nemen en dingen te accepteren als ‘verandering’ en ‘het leven gaat toch door’ en ‘uiteindelijk hou je nog maar 10% van je studievrienden over en word je wakker op een herfstdag in je vinexwijk om naar je saaie kantoorbaan te gaan’. NOU MOOI NIET HE. Ik heb een harde schijf gekocht voor die 483 selfies, alle bandleden laten beloven dat ze spelen op mijn bruiloft en als laatste greep naar nostalgie schrijf ik jou. En zoals altijd: Ik wacht met smart op je reactie! 

Liefs,
Liza

P.S. Ik schreef de opzet van deze brief ook nog eens in het vliegtuig naar Ierland. Ik kan niet afscheid nemen van een land dat zo druipt van nostalgie en tradities.

P.P.S. Als je me een keer in het echt wil zien bezwijken onder nostalgie: morgen Throwback Thursday borrel in De Vrienden.