Alles achter je laten en verhuizen naar Italië. Dit is niet alleen een standaard Ik Vertrek-scenario, maar veel meer mensen hebben deze stiekeme droom. Toch durven maar enkelen deze na te jagen. Babette (22 jaar, net afgestudeerd Cultureel Antropoloog) deed dit wel. Ik interviewde haar over je dromen naleven, op eigen benen staan in een ander land en hoe je nou echt goed in het Italiaans kan schelden.

Hoe ben je in Italië terecht gekomen?
Het was eigenlijk altijd een droom om hier te gaan wonen, vanaf mijn 16de al. Maar wel zo’n droom waarvan je niet weet of het serieus is. Het is ergens ook wel onrealistisch: iedereen droomt van wonen in Italië. Maar ik hoopte ook dat ik iemand zou worden die zijn dromen zou navolgen.

Ik ontmoette mijn Italiaanse vriend toen ik als Erasmusstudent in Estland was, hij studeerde daar Russisch. Na een lange-afstandsrelatie ben ik afgelopen zomer verhuisd naar Italië. Ik had geen verplichtingen en een Italiaanse vriend, dat maakte de droom natuurlijk wel relevanter.

Dat lijkt me een enorme stap, na een lange afstand in één keer samenwonen en dat in een ander land?
Ik begon eerst met de zomer doorbrengen in Italië, gewoon om vakantie te vieren. Daarna volgde ik een Italiaanse taalcursus aan de universiteit van Bergamo zodat ik kon communiceren met zijn vrienden en familie, zij spreken geen woord Engels. Dat is soms heel absurd, ze komen niet verder dan “Hello, how are you?”, maar ja, je wil toch graag een band opbouwen met zijn omgeving.

Mijn vriend huurde die zomer al een eigen appartement waar ik kon intrekken, dus hij woonde niet meer bij zijn ouders. Dit was voornamelijk voor mij, ik voelde me niet comfortabel om bij zijn ouders in te trekken. Maar dat is een grote stap voor een Italiaan, om bij zijn ouders weg te gaan. Natuurlijk was hij gaan studeren in Estland, maar daarna trok hij gelijk weer in bij zijn ouders. Zijn appartement lag overigens nog geen vijf minuten lopen van zijn ouderlijk huis, en hij at er altijd twee keer per dag.

Is dat stereotype echt waar, dat de Italiaanse man het liefst voor eeuwig bij zijn ouders blijft wonen?
In Italië wonen weinig mensen op zichzelf, die stap sla je eigenlijk over voordat je gaat samenwonen. In mijn ervaringen waren de enige mensen die op zichzelf gingen wonen, de mensen die meer dan drie uur moeten reizen voor hun studie. Dus ja, je blijft zo lang mogelijk bij je ouders want je moeder is de allerbeste kok ter wereld. In Nederland is samenwonen een moment waar je echt afstand neemt van je ouders, maar hier in Italië houd je alsnog veel contact met familie. Je gaat bijvoorbeeld wel elke dag daar eten.

En hoe is het studentenleven daar, is het vergelijkbaar met Nederland?
Ik woon nu in Bergamo, wat in principe een studentenstad is ter grootte van Utrecht, maar er is minder studentencultuur. In Nederland is er veel voor studenten te doen en als je gaat stappen zie je alleen maar studenten. Die zie je hier met stappen nauwelijks, er zijn sowieso weinig jonge mensen op straat. Er worden geen lezingen of activiteiten voor studenten georganiseerd en soms zijn de straten in het weekend uitgestorven. Ach, je hebt wel de oude Italiaanse mannetjes die samen over straat lopen, dat zorgt ook voor sfeer.

Wat zijn voor de rest nog grote cultuurverschillen?
Mensen zijn echt een stuk relaxter hier, ze komen makkelijk een half uur te laat. Aan de andere kant worden ze opeens erg punctueel als het om lunchen of avondeten gaat, dat is dan weer heel belangrijk. Het lunchen is ook gelijk een gat in je dag, daar ben je zo lang mee bezig. Ze vinden het echt heel raar als je even in je eentje twee sneetjes brood naar binnen wil werken. In Nederland leef je snel een werken-eten-slapen-ritme, maar hier wordt ook gewoon door de week veel meer samen gegeten en vooral gedronken. Je ligt dus veel later in je bed, maar dat is echt geen ramp. Misschien ook door die lange pauze, maar ze zijn altijd pas laat thuis van werken, echt niet om 6 uur. De prestatiecultuur die ik in Nederland ervoer, voel ik hier veel minder. Mensen zijn veel minder druk, en tijd voor je familie en vrienden is een gegeven.

Ook opvallend vind ik de verhouding tussen mannen en vrouwen. Gister was ik uit met een meisje uit Sicilië, met haar broer en een vriend van hem. Elke keer als we even met een jongen praatten, kwam die broer er gelijk tussenin om te onderbreken. Dit was voor haar helemaal niet storend, eerder normaal. Nederlanders hebben typische humor, we zijn vaak sarcastisch, maken woordgrappen en hebben best zwarte humor. Hier is de humor veel dramatischer, met veel gebaren en situaties naspelen. De humor is naar mijn idee ook seksistischer, daar kan ik me enorm aan ergeren.

Over grove humor gesproken, in Italië bestaan meer scheldwoorden en ze worden ook veel meer gebruikt. Er wordt gescholden over hoeren, varkens, Adam en Eva. Het allerergste scheldwoord wat je kan zeggen is denk ik “Varkengod”, maar aan de andere kant wordt dat ook weer zo aan de eettafel gebruikt.

Je woont inmiddels in je eentje in Bergamo, niet meer bij je vriend in Iseo, terwijl jullie niet uit elkaar zijn gegaan. Hoe maakte je die keuze?
Ik heb lang getwijfeld, want Iseo is erg mooi en de mensen waren heel aardig. Het gemeenschapsgevoel is veel groter in Italië, in Nederland zou ik niet elke dag hallo zeggen tegen de bakker en de fietsenmaker, hier wel.  Maar het is zo’n klein dorp, iedereen had al zijn eigen vrienden en eigen leven. Daardoor voelde het onmogelijk mijn eigen vrienden te maken of überhaupt een eigen leven op te bouwen, het waren altijd al connecties van mijn vriend. Ik denk dat het belangrijk is om in een relatie je eigen dingen te kunnen doen. Daarnaast was het vinden van een baan erg moeilijk in een klein dorpje, dus verhuisde ik naar Bergamo, vlakbij Milaan. Ik heb hier veel nieuwe mensen leren kennen en ik woon gewoon weer samen met huisgenoten. Naar mijn vriend is het met de trein ongeveer 2,5 uur, met de auto 40 minuten. Dat is eigenlijk best wel ver, maar (lachend) je hebt ook weinig snelwegen hier. Mensen gingen er vanuit dat mijn relatie over zou zijn, anders zou ik toch niet zomaar in mijn eentje gaan wonen? Maar Italië is een droom die uitkomt, dat wil ik echt niet laten afhangen van mijn relatie.