Mijn hele leven is een chaos. Zo heb ik me blijkbaar niet ingeschreven voor de vakken die ik graag zou willen volgen in blok vier en het slot van het liedje is dat ik een van beide vakken niet mag volgen. Ook ben ik vaak dingen semi-kwijt: ik weet dan tot in detail dat ik een voorwerp aan de andere kant van Nederland bij de derde viskraam van links ben verloren. Tegenstrijdig is dan ook dat ik niet chaotisch ben als het op taal aankomt. Waar anderen graag met barbiepoppen spelen, speel ik graag met woorden. En ik snap soms wat mensen bedoelen als ze zichzelf niet eens meer snappen. Bij de gedachte aan de afasie van Wernicke breekt het zweet me dan ook uit. Als me dat ooit overkomt, ben ik het laatste beetje structuur in mijn leven kwijt.

Afasie van Wernicke wordt veroorzaakt door een beschadiging in het centrum van Wernicke, gelegen in de linker temporale hersenkwab. Een bloeding in deze hersenhelft is vaak de boosdoener. Kenmerkend voor mensen die lijden aan deze vorm van spraakapraxie is een verstoord taalbegrip. Afasie van Wernicke moet niet verward worden met afasie van Broca. Kort door de bocht leidt afasie van Broca tot verstoorde taalproductie, terwijl het begrip van taal hierbij gespaard blijft. Geestig Magazine zou Geestig Magazine niet zijn als ze haar lezers niet op een unieke wijze in aanraking zou laten komen met de afasie van Wernicke. We hebben de hand weten te leggen op een klein stukje uit het dagboek van een Wernicke-patiënt. Ik weet meteen weer waarom ik de aandoening zo vrees, kan jij wel kaas maken van onder- en hoogstaande passages?

Woensdag 1 februari: dompeldag
De ice cappuccino luistert erg nauw, maar later ook. Fragiel is dat hè? Als de hopjesvla nou eens een keer opschiet, weet mijn moeder ook dat ze aan de beurt is. Samen gaan we nooit meer lachen, maar dan is dat ook weer jouw schuld. Mijn moeder gaat de hele tijd voor haar beurt. Dat is de enige reden dat mensen slapen kunnen, maar er zijn nog andere redenen voor. Ik zal ze even voor je fluiten.

Donderdag 2 februari: fontaneldag

Is het kant en klaar nu? Dan moet ik snel naar het einde. Een gebakken ei, dat dan weer wel. Maarja, wie maak je daar blij mee? Ik geloof mijn kat. Mijn kat is niet zo van het zwemmen. Links zit er zo’n vlekje op, maar ik was nooit echt rechts georiënteerd. Doe mij maar van die roomsoesjes. Dat is meer wat voor mij. Mijn kat jaagt er ook graag op. Dat maakt me zo fascinerend. Maar neem mij maar niet te serieus. Mijn kat wel, want dat is bijna een mens.

Vrijdag 3 februari: klip-en-klaardag

Ik heb het altijd gezegd hoor. Ik zeg vandaag de dingen van gister. Vrij monotoon, maar dat hoor je zelf vast niet. Kan ik weinig aan doen. Het zit bij mij vaak van achter als ik van mijn fiets af spring. Maar ik heb het altijd gezegd. Niet linksom? Dan maar in z’n achteruit. Hopsa, daar ben ik weer in het heetst van de strijd. Ik moet echt opbiechten hoe ik dat doe. Er is toch genoeg voor iedereen? Het is wat je zegt: wat een vruchteloos bestaan.

Zaterdag 4 februari: rubberdag

Dit is foute boel. Tik er gelijk maar drie naar beneden. Dan valt er vanzelf één kapot. Niet twee, nooit twee. Maar misschien de tweede wel weer. Ach, je zult het niet zo gauw weten. Nu is gauw genoeg. Anders komt Marjan weer mopperen. Moppen tappen kan ze wel, maar grappig is wat anders. Ik zal me de uitleg besparen, want ik weet het niet. Toch klappen de dagen zomaar om. Gek dat Marjan daar nog niet over begonnen is. Dat zal mij niet gebeuren, maar misschien Marjan.

Zondag 5 februari: rompslompdag
Mijn dag is ideaal. Gewoon best wel qua interieur, maar dat neemt toch niks weg? Als ik door merg en been ga, heb ik daar een trucje voor. Van het ene moment slaat de sfeer op het andere moment, maar waar je dan bent is een raadsel. Hang je aan de kapstok of doe je maar alsof? Knoop het goed in je plakboek. Je hoeft niks te vertegenwoordigen, maar spreek me geen woorden tegen. Dat is belangrijk, maar het past allemaal net. Ik ben een rolmodel vandaag. Dat zouden meer kinderen kunnen bedenken.

Maandag 6 februari: jukbeendag
Deze dagen druipen echt langs mijn lichaam. Onderaan kun je nog wel wat behelpen, maar je zult altijd zien dat het dan gaat stinken. Op het toilet spreken ze van groepsdruk. Ik zeg eerder: principes. Ik deel graag principes uit. Waarom? Het is gewoon chronisch. Vlekkeloos niet per se, maar dat laat ik achterwege. Ik ben geen gesloten krantenkop. Dat zou mooi worden! Ik gil graag naar de rest en dat is bekend. Ik heb het voor het zeggen hier.

Dinsdag 7 februari: hindedag
Dit is in de weken voor de volgende en dat maakt me toch blij. De goede seconde is waar het om draait en spoedig voor de aanbieding heb ik de eerste druppels meegepakt. Ik ging wel zoeken voordat iemand het zei, hoor. Voor de derde keer, maar elke keer is anders. De eerste keer ben ik het vaak, want dat is de afspraak. “Schikt het?” Zeg ik dan. Toch werkt dit grapje nooit heel goed. Is dat gratis? Ik weet het niet. Ik ga niet roddelen. Tenzij het morgen is en dat is zo logisch. Ik heb daar argumenten voor en dat maakt me toch blij.

Wat een avonturen maakt deze meneer mee, hè? Er is misschien niet één, twee, drie een touw aan vast te knopen, maar intrigerend is het zeker. Ik vraag me daarom het volgende af: als het dadaïsme een kunststroming is, waarom is afasie van Wernicke dan nog niet verheven tot kunstvorm? Je kunt er zoveel kanten mee op! Zo is er misschien wel een gat in de markt voor een band met inhoudsloze lyrics: WerNickelback. En wat dacht je van WerNickelodeon voor kinderen? Er bestaan zelfs al Wernicke-magneten voor op de koelkast:

This slideshow requires JavaScript.

Genoeg goede ideeën in de spreekwoordelijke koker dus. Wie weet kan ik ze ooit tot uitvoering brengen. Knoop het goed in je plakboek, lieve lezers: als je ooit met je WerniCap op je hoofd staat te springen bij een concert van WerNickelback dan weet je waar het allemaal begon. Bij Geestig Magazine.