Dag in dag uit lopen wij als Alcmaeon-leden het Langeveldgebouw binnen. Enthousiast worden we begroet door Niyazi Sert en kort maken we een praatje. Deze man staat voor ons klaar en toont altijd interesse, maar… wat weten we eigenlijk weinig van hem. Daar gaan we met dit artikel verandering in brengen!

Voor wie denkt dat Niyazi altijd al portier is geweest; wrong! Hij begon namelijk als… zeeman! Dit deed hij in Turkije, waar hij geboren is en naar de zeevaartsschool is gegaan. Zijn familie woonde toen echter in Nederland en tijdens een van zijn bezoekjes aan Nederland leerde hij zijn huidige vrouw kennen, voor wie hij in 1993 naar Nederland is gekomen. Al snel daarna stopte  ook het zeemanschap, want het zeeman zijn ging volgens Niyazi niet samen met een gezin.

Na een cursus Nederlands en een opleiding tot beveiliger  begon hij in Nieuwegein als stadswacht. Een aantal mooie jaren later ging hij op zoek naar iets nieuws en zo begon Niyazi Sert zo’n vijftien jaar geleden zijn eerste werkdag als portier aan onze mooie universiteit. Deze dag begon hij niet hier, in het Langeveld, maar een eindje verderop in het Wentgebouw. Elf jaar verleende hij hier trouwe dienst aan biologie-, farmacie- en scheikundestudenten, waarna hij werd overgeplaatst naar ons, studenten van sociale
wetenschappen. In eerste instantie ging dit niet van harte; zijn vaste plek, docenten en studenten die hij moest achterlaten. Het afscheid viel hem dan ook erg zwaar afbeelding-niyazi-1(
http://www.dub.uu.nl/artikel/nieuws/receptionistenwissel-treft-farmacie.html)… maar gelukkig heeft hij het intussen ook hier ontzettend naar zijn zin!

Nadat we een tijdje met hem meeliepen, was ook duidelijk waarom: Niyazi is hier volledig op zijn plek. Enthousiast vertelt hij over de mensen die hij hier heeft ontmoet en wanneer hij iemand kan helpen verschijnt er een grote glimlach op zijn gezicht. Hij omschrijft zichzelf dan ook als een zorgzaam mensenmens. Bovendien is hij ontzettend bescheiden. Iets waar zijn twee dochters niet altijd blij mee waren, vooral niet toen zij als kleine meisjes weer eens aan de kant moesten voor vreemden: ‘Maar papa, waarom kunnen die mensen dan niet aan de kant gaan.’

Het antwoord is volgens Niyazi vanzelfsprekend; hij wil de ander een zo leuk mogelijke dag bezorgen. Door dit te doen wordt zijn eigen dag ook leuker. Vervolgens vroegen wij ons natuurlijk af welke dingen op zijn werk Niyazi’s dag minder leuk maken, maar het bleef muisstil. Een kwartier later had hij echter toch een antwoord gevonden: ‘Veel mensen van afbeelding-niyazi-2buitenaf bellen het nummer van de receptie als ze eigenlijk een medewerker nodig hebben. In principe niet erg, maar soms heb ik de nummers van die medewerkers ook niet en dan kan ik hen niet verder helpen.’ Daarnaast vindt hij het moeilijk als mensen niet openstaan voor contact, want hij wil juist iedereen goed leren kennen.

Erg logisch wanneer hij even later verteld dat hij alle studenten een beetje als familie beschouwt en zegt: “ik ben als het ware de papa van de mensen hier en je kinderen wil je toch goed kennen”. Deze ‘papa’ wil dan ook voor zijn pensioen hier niet weg. Iets waar we zeker dankbaar gebruik van mogen maken en als het aan Niyazi zelf ligt: kom snel eens kennis met hem maken!