Ik sluit mijn ogen. Onder mijn voeten het zand, in mijn handen een lekker koud biertje. Vanuit de zee waait een verkoelend briesje. Links en rechts van mij zijn meerdere mensen aan het genieten van het prachtige weer. In de verte zijn twee kinderen een zandkasteel aan het bouwen. Een echt fort, ingenieus in elkaar gezet met hulp van papa. Meisjes in luchtige zomerjurkjes drinken een cocktail op het terras van een strandtent.
En dan doe ik mijn ogen open.

Weemoedig kijk ik om me heen en besef dat ik gewoon in de computerruimte op de Uithof zit. De vakantie is voorbij, en het is tijd om weer aan het werk te gaan. Opstarten is lastig, vooral met de herinnering van dagen op het strand liggen nog in je geheugen gegrift. Maar toch is het fijn om weer aan het werk te zijn, en ik kijk uit naar wat volgend jaar ons te bieden heeft. Een nieuw academisch jaar, een nieuw begin voor sommigen.

Zoals velen van jullie is opgevallen ligt de Uithof er op dit moment bij als een kapot getrapt zandkasteel. Opengebroken wegen, omleidingen, niet allemaal dingen om zo net uit je vakantie gerukt erg vrolijk van te worden. Totdat de bouwput plaats heeft gemaakt voor de tram, zullen we dus ergens anders ons heil moeten zoeken. En waar kun je beter je dagen slijten dan op het strand?

Dus, als jouw zandkasteel kapot getrapt wordt, bouw dan je eigen zandkasteel, en laat Alcmaeon het schepje zijn.

Merlissa,

f.t. Voorzitter