SPOILER-ALERT: in dit artikel staat een groot deel van het plot van de Netflix-documentaire Making A Murderer!

Beste Steven Avery,

Allereerst wil ik je complimenteren voor je glansrol in de Netflix-docu Making A Murderer, wat een meesterzet is dat zeg! Van het ene op het andere moment staat de hele wereld op zijn kop door jou, vóór jou moet ik eigenlijk zeggen. Honderdduizenden ondertekenden een petitie en anderen hebben hun uiterste best gedaan om nieuwe bewijzen te vinden voor jouw onschuld. Met die documentaire heb je mij trouwens wel 8 uur in je greep gehad, maar dat is natuurlijk niks vergeleken met al die jaren die jij (onschuldig) in de gevangenis uit hebt moeten zitten. Dat neem ik je dus ook niet kwalijk. No hard feelings, Steve!

Laten we bij het begin beginnen. In 1985 werd je ten onrechte veroordeeld voor een brute aanranding en de straf die je kreeg was geen lullig celstrafje. Dat ben je wel met me eens, toch? 18 uitzichtloze, ellendige, beroerde en oneindige jaren hingen zomaar boven je hoofd. Ik kan me voorstellen dat je dan wel even ‘potverdikkie’ denkt. In die 18 jaar is er heel wat veranderd. De Motorola DynaTac werd een Sony-Ericsson T630 en waar We Are The World van USA for Africa in 1985 nog populair was, kwam Jamai in 2003 met Step Right Up de hitlijsten binnengestormd. Wat heb je toch veel moeten missen, Steven! Geluk bij een ongeluk: je hebt het hele repertoire van Jantje Smit aan je voorbij kunnen laten gaan. Laten we de belangrijkste ontwikkeling van de periode 1985-2003 trouwens niet vergeten: de verbeteringen op het gebied van DNA-onderzoek. Dit zorgde ervoor dat DNA-analyse gebruikt kon worden om aan te tonen dat niet jij maar die dekselse Gregory Allen de aanranding op zijn geweten heeft. Eindelijk weer op vrije voeten, eindelijk weer de wind door je haren, snor en baard. Echt leuk om te zien wat voor invloed 18 movembers op iemands gezichtsbeharing kan hebben trouwens.

Het moment van je vrijlating is ook het moment waarop alle Netflix-kijkers je leren kennen. We zien hoe je het normale leven weer probeert op te pakken en hoe je hier en daar schoon schip maakt. De documentaire toont veel van je leven in het intercellum – de tijd tussen twee gevangenisstraffen – maar toch heb ik me altijd wat afgevraagd: wat is nou het eerste wat je doet als je weer op vrije voeten bent? Natuurlijk heb ik hier zelf ook even over nagedacht en het moet wel een van de volgende dingen zijn geweest: skinny dippen bij zonsopgang; ongegeneerd losgaan op Let’s Get Loud van J-Lo of alle seizoenen van Bassie en Adriaan terugkijken. Pas wel op met skinny dippen trouwens, want in sommige delen van Amerika is dat illegaal! Je hebt twee jaar van je vrijheid kunnen genieten, want in 2005 word je zonder pardon opgepakt voor de moord op Theresa Halbach. Ik kan me voorstellen dat je dacht dat Frans Bauer ieder moment op zou duiken om je te vertellen dat je door Bananasplit in het ootje was genomen. ‘Daar is een camera en daar is een camera en kijk daar ook nog één!’ Maar helaas Steve, alleen de camera’s van Netflix waren van de partij.

Na een lange periode van onzekerheid word je in 2007 veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf zonder kans op vervroegde vrijlating. Je had twee uitstekende advocaten die alle Netflix-kijkers hebben weten te overtuigen van jouw onschuld, maar die er niet in slaagden de jury in de rechtszaal aan hun kant te krijgen. Persoonlijk snap ik daar echt niets van, want de bewijzen liegen er niet om. Waarom is er nooit DNA van Theresa gevonden als zij in jouw trailer zou zijn verkracht en vermoord? En hoe komt het dat de sleutel van Theresa pas na de zoveelste huiszoeking werd gevonden, terwijl hij duidelijk in het zicht lag toen hij uiteindelijk werd gevonden? Nog gekker eigenlijk: hoe komt het dat jouw DNA wel op de sleutel van Theresa is gevonden, maar het DNA van Theresa zelf niet? Je hebt deze vragen natuurlijk zelf al duizend keer in je hoofd afgespeeld en het is onbegrijpelijk dat dit bewijs er niet voor heeft kunnen zorgen dat je vrijgesproken werd. Het enige wat jij ooit hebt gedood is de tijd. Je hebt meer tijd moeten doden dan wie dan ook. Nou misschien overdrijf ik, want Mandela zat ook wel lang vast, maar je snapt wat ik bedoel. Nu we het toch over Mandela hebben: misschien ben jij wel de Amerikaanse Mandela! Waar Mandela streed voor de anti-apartheid, moet jij strijden voor verandering van het Amerikaanse rechtssysteem. Tot tweemaal toe heeft dit rechtssysteem alleen al in jouw leven enorme steken laten vallen. In Amerika woont 5 procent van de gehele wereldbevolking, maar het staat garant voor meer dan een kwart van alle gevangenen wereldwijd! Het verbaast mij dus niet dat er in Amerika heel wat Steven Avery’s wachten tot hun onschuld eindelijk wordt bewezen. Als jij vrijkomt Steven – en dat gaat echt gebeuren – moet je me beloven dat je zult vechten voor al die onschuldige gevangenen die nu vast zitten of zelfs veroordeeld zijn tot de doodstraf. Want als iemand het Amerikaanse rechtssysteem op de schop kan gooien dan ben jij het, Steve!

Het ga je goed,

Stefan Schraa