Lieve Stefan,

 

Omdat het zo’n ‘Wonderful Life’ is heb ik me niet genoeg gericht op een brief naar jou, maar mijn drukke wonderlijke leven is niet de enige reden. Ik wil het graag hebben over ‘buiten de lijntjes’, maar ik heb geen flauw idee wat dat betekend.

Ik moet bij ‘buiten de lijntjes’ altijd denken aan de scene uit het klassieke meesterwerk ‘Sex & the City: the Movie’ waarin Carrie zegt: ‘When he colours, he rarely stays inside the lines’ (mocht je deze diepgaande film nooit gezien hebben: met colouring wordt, nou ja de titel van de film zegt het al, seks bedoelt). Aangezien mijn leven de laatste tijd wat meer om het City gedeelte draait, en deze brief toevallig ook op het internet verschijnt, lijkt me dit niet de beste benadering.

Dan is er nog een ‘buiten de lijntjes’ en dat is iets wat wij allemaal kunnen omdat we er dagelijks in geschoold worden buiten de lijntjes-denken. Toch ben ik te gefocused op dit onderwerp en zoek ik door de hele maand februari naar die verdomde lijntjes om iets zinnigs te kunnen typen.

Zoals begin van deze maand, ik vierde voor het eerst carnaval en ik dacht: dat is een mooie, lekker gek, lekker buiten de lijntjes. En dan vierde ik het ook nog eens in Keulen en zoals onze geliefde voorzitter al stelde: dat is dus buiten de lijntjes van Nederland. Maar eigenlijk gebeurde er niet zoveel geks, Duitsers die veel bier drinken, snoep gooien en zondaars in brand steken oftewel niks om over naar huis te schrijven.

Mijn laatste poging om ‘buiten de lijntjes’ in woorden te vatten was diep te graven in mijn criminele verleden. Die ontelbare keren dat ik de regels overtrad zoals stiekem toch met mijn mobieltje in de werkgroep zitten, eten in de collegezaal en, ik schaam mij diep, eerder weg gaan bij een tentamen. Maar helaas, erger dan een verkoper aan de praat houden zodat mijn vrienden klappertjes konden stelen en zelf ietsje meer dan 5 potloodjes meenemen van de IKEA, wordt het niet.

Er is maar een conclusie waarom deze brief niet van een leien dakje gaat: mijn ‘wonderful life’ is misschien gewoon compleet binnen de lijntjes.

 

Ik sta op, ik ga naar werk, ik kom thuis, ik eet en dan ga ik slapen. De enige heftige uitspattingen zijn soms een biertje teveel drinken terwijl ik met mijn nieuwe huisgenoten ‘Temptation Island’ kijk. En nu bekruipt een angstig gevoel me: Ik ben bijna 22, moet ik niet wat meer leven? Gewoon eens een dagje overal ja opzeggen of nachtenlang slenteren door de straten van Utrecht tot het weer licht wordt? Zonder te kijken iedereen naar rechts swipen op Tinder en met de eerste 10 matches op date gaan?

Op internet wordt ik dagelijks overspoeld met mensen van mijn leeftijd of zelfs jonger die de gaafste dingen doen. Youtuber zijn is nu een goedbetaalde baan met extra’s als een boekdeal, gratis vakanties en naar alle premières. Een keer een goede Vine maken en je staat zo naast Ellen DeGeneres te praten over je witte vans (google: Damn Daniel). Is deze roem omdat deze mensen zo goed buiten de lijntjes kunnen denken of misschien omdat ze het gewoon doen? Misschien is het gewoon een kwestie van het juiste idee op het juiste moment hebben.

 

Ik doe maar gewoon wat elke paniekerige twenty-something met een lichte existentiële crisis en een klein beetje writers block zou doen: vluchten. Eind april zit ik weer lekker in Ierland en dat is wel weer buitensporig genoeg voor nu. En misschien, als ik me echt baldadig voel, vlog ik mijn hele reis voor extra likes en views.

 

Liefs,

Liza