Is het voor een doelgroep van jongeren te vroeg om te schrijven over lijntjes in het gezicht, beter bekend als de angstaanjagende ‘rimpels’? Waarschijnlijk niet. Volgens de botoxprinsen en –prinsessen zou iedereen al zo vroeg mogelijk buiten de lijntjes moeten blijven, in het kader: ‘voorkomen is beter dan genezen’. Geestig vroeg zich af of deze gekte ook in Utrecht speelt, of dat het iets is van Amsterdam, Den Haag en het Gooi.

Op deze leeftijd is het makkelijk om te zeggen dat je het onzin vindt om zo vroeg, of überhaupt ooit, je gezicht strak te trekken. Je hebt immers nog geen rimpels en kan je niet voorstellen dat je die gaat krijgen. Na wat rondvragen bleek dat de Utrechtse student hier dan ook nuchter tegenaan kijkt:

‘Niet voor je 40e, daarna alleen als het echt erg is. Anders ontken je je eigen sterfelijkheid.’

‘Ik vind het op jonge leeftijd echt onzinnig, later alleen de hangende oogleden, als je er last van hebt. Om de vermoeidheid uit je gezicht te krijgen.’

‘Ik zou het zelf in ieder geval nooit doen, ik zie het altijd als iemand dat heeft laten doen, ook al is het heel weinig.’

‘Mensen moeten het zelf weten. Als je op televisie komt en je anders geen opdrachten meer krijgt dan snap ik het wel, maar alles met mate. En je moet er niet over gaan liegen.’

Dit laatste citaat is een belangrijk punt. Want nu zeggen we wel eerlijk dat we het misschien zouden doen, maar op late leeftijd blijkt het toch nog een taboe. Weinig mensen durven te zeggen dat ze er een spuitje in hebben gezet, zelfs wanneer het goed aan een gezicht te zien is en ze dus voor gek staan door te liegen. Vaak gehoord onder vrouwen in de veertig (het gaat hier niet alleen om vrouwen met veel geld, maar ook om de gemiddelde huismoeder): ‘Ik ben er niet tegen, want het kan vermoeidheid verdoezelen, maar ik heb het niet zelf gedaan.’ Zo lang het er ‘natuurlijk’ uit blijft zien, wordt het geaccepteerd, maar niemand durft erover te praten.

Dit is een bijzonder fenomeen. Vrouwen, maar laten we ook de mannen niet vergeten, durven te zeggen dat ze een beetje cosmetische hulp niet erg vinden, zelfs dat ze een no-trace face, een gezicht waarin nog wel wat rimpels te zien zijn, het mooiste vinden, maar ontkennen alsnog dat ze het zelf hebben laten doen. Het blijft een taboe én een paradox. ‘We willen elegant ouder worden, maar we houden ook van rimpels hoor.’ Waarom is het zo lastig toe te geven dat je ook handelt naar je mening?

Misschien begrijpt de jonge generatie dit pas als ze zelf in het dilemma komen, en dat zal niet lang duren aangezien mensen steeds jonger jong willen blijven. In Amerika (oké Amerika maar toch) gaan zelfs tieners al naar de cosmetisch chirurg. Wat doen zij daar in vredesnaam? Gaat het hier echt om voorkomen in plaats van genezen, of is het simpelweg een trend en durven jongeren er juist wel voor uit te komen?

Je zou ook naar de positieve kant van een oud gezicht kunnen kijken. Rimpels tekenen letterlijk je gezicht en geven karakter. Ze zijn een soort bewijs van ervaring en wijsheid, iets moois. Geef toe, ben je niet benieuwd hoe je eruitziet als je veertig, zestig of tachtig bent? Wat de tand des tijds met je doet? Of wil jij ook buiten de lijntjes blijven?

Laat het ons weten in een reactie hieronder!