Door: Danne Kranen

Jahoor, op donderdag 7 januari 2016 was het dan weer zo ver. Na me maandenlang te hebben verheugd op deze reis, kon ik een halve wereldreis gaan maken om de helft van mijn skispullen op te halen bij mijn ouders, die ik natuurlijk weer was vergeten. Maar toen ik vrijdag de inhoud van mijn koffer (veel teveel) had aangevuld en deze na een flinke worstelsessie eindelijk dicht had gekregen, kon de pret beginnen!

"Wij zijn onderweg naar Oostenrijk, doei! Zien jullie dinsdag weer smile-emoticon."
“Wij zijn onderweg naar Oostenrijk, doei! Zien jullie dinsdag weer smile-emoticon.”

Na ons te hebben geïnstalleerd in de super comfortabele touringcar was de sfeer al snel gezellig, met overal leuke gesprekken, spelletjes, en bovenal een grappige film die in de bus werd afgespeeld. De eskigrappen van de eskipro’s of eskibro’s lieten ook niet lang op zich wachten. Deze eskimooie reis had een eskimoeilijk goed begin, hoewel de humor van de eskimatties al vrij snel eskirritant begon te worden. Helaas bleek de bus na een half uurtje rijden ook niet zo comfi te zitten en bleek de verwarming later in de nacht tropische temperaturen te veroorzaken, maar op de een of andere manier zijn mijn ogen toch nog even dichtgevallen.

Strike a pose for the camera ;)
Strike a pose for the camera 😉

Gelukkig werd deze oververhitte busreis al snel uit alle duffe koppen verdreven toen we ineens wakker werden in een prachtig besneeuwd berglandschap met frisse berglucht. Nadat we onszelf en elkaar zo snel mogelijk in skipakken hadden gehesen struikelden we weer terug de bus in, waarna we als blije kinderen zo snel mogelijk de berg op gingen. Eenmaal bovenaan veegden menig van ons hun klamme handjes af, en werden de eerste pistes al snel door dit hele zooitje ongeregeld onveilig gemaakt. Voor sommigen van de groep bestond dit uit het verbreken van snelheidsrecords en het maken van jumps op de heuveltjes naast de piste, en voor anderen bestond dit vooral uit vallen en opstaan. En vallen en opstaan. En vallen en opstaan…

Cheers!
Cheers!

Bij de gezamenlijke lunch werden de eerste halve liters bier al snel achterover geslagen, en werd het gezonde skivoer (oftewel pommes mit würst) weggewerkt alsof we een week niet hadden gegeten. Na de hele middag weer op de pistes te hebben doorgebracht kwam onze vrolijke groep aan in de après-ski bar, waar er nog veel meer halve liters bier werden weggetankt. Aangezien het al snel gezellig was werd er besloten om wat langer in de bar te blijven hangen, wat achteraf gezien om meerdere redenen een goede beslissing was. Enerzijds vanwege de sfeer die steeds gezelliger werd, anderzijds vanwege de overbezetting van het Gasthof waar we verbleven.

Toen we ein-de-lijk onze kamers in konden om te douchen en te chillen, kregen we na lang wachten door het besteksmijtende personeel onze tweede portie voedzame pommes aangereikt, en ging het zuipen vrolijk verder. Vooral op de beruchte kamer 207 schijnen er behoorlijk wat alcoholische versnaperingen te zijn genuttigd, wat waarschijnlijk ook (geheel volgens de ongeschreven paarse regels) samen is gegaan met de nodige interessante gebeurtenissen…

12466042_1645447182385453_2429913084909583577_o
Zou Bart elke avond La vache qui rit op zijn gezicht smeren?

Verder werden in de gemeenschappelijke ruimte allerlei spelletjes tevoorschijn gehaald, waarmee de meesten van ons zich prima hebben vermaakt. Vooral 30 seconds was erg in trek, aangezien dit natuurlijk weer voor een aantal hilarische uitspraken heeft gezorgd. Bloedfanatiek was Mitchell zijn kaartje aan het afwerken waarbij hij snel om een “verzorgende gezichtscrème” vroeg, waarop Bart (Van der Meijden uiteraard) razendsnel “La vache qui rit” terug schreeuwde. Even voor de duidelijkheid: dit is een heerlijke Franse smeerkaas, die ik persoonlijk liever op een cracker dan op mijn gezicht zou smeren. Deze avond werd er gelukkig voor de meesten vroeg gepiekt, waardoor toch nog de nodige uurtjes slaap konden worden gepakt om de busreis te compenseren.

De volgende ochtend ging de wekker weer veel te vroeg en kwam iedereen met spierpijn en blauwe plekken de trap afgestrompeld om het ontbijtje te nuttigen. Na wat halve liters koffie in plaats van halve liters bier waren de meesten weer klaar om van de berg af te racen, en stonden de beginners klaar om het vallen en opstaan weer voort te zetten. Het was een hele relaxte dag om te skiën en snowboarden, met weer dat bijna te mooi was om waar te zijn. Voor deze gelegenheid werden zelfs de mooie bananenpakken, zebra- en koeien-onesies en mandarijnen outfits uit de kast getrokken om even aan de buitenwereld te laten zien hoe gek we zijn.

Twee banaantjes op de piste
Twee banaantjes op de piste
Steen, papier, schaar?
Steen, papier, schaar?

Om de vermoeide spiertjes wat rust te gunnen ging een groot deel van de groep om 4 uur gelijk door naar het zwembad, om daar natuurlijk te genieten van de glijbaan, de sauna en het bubbelbad. In het gasthof werd na het eten een leuk spel gespeeld, waarna het feest echt kon beginnen. Op dit punt van de avond begonnen drankspelletjes en nagelen (een spijker in een boomstam slaan met de achterkant van een hamer, vrij lastig als je bezopen bent) de overhand te krijgen, en gingen de voetjes van de vloer. Rond middernacht werd er twee keer een verjaardagslied voor Lisa K. gezongen aangezien ze bij de eerste poging spoorloos was, en toen de muziek ergens na 1 uit ging werd het feestje voortgezet in kamer 207. De rest van de avond is een beetje wazig…

Nap time!
Nap time!

De volgende ochtend werden we weer net zo vroeg als de dag ervoor onze bedden uit geklopt, om als een malle de koffers dicht te proppen en naar het ontbijt te gaan. Hier hoorden we echter dat het op de berg te hard waaide en dat de gondels niet gingen, waarna een aantal mensen dankbaar weer gingen liggen om hun kater weg te slapen en anderen in een hoekje begonnen te huilen. Ik deed beide. Het weer van gister was dus écht te mooi om waar te zijn.

Na de rest van de dag een beetje lanterfantend te hebben doorgebracht mochten we eindelijk weer onze geweldige bus in, om een ware sneeuwstorm te trotseren in de bergen. Dit lukte Lieke (onze buschauffeuse) gelukkig beter dan de bestuurder van een vrachtwagen, die zijn wagen mooi tegen de reling had geparkeerd. In de bus kwamen de gouden, zilveren, bronzen en ook de koperen keeltjes al snel tevoorschijn zodra de film Lion King werd opgestart. Ook werd er volop Black Stories gespeeld en hebben een handjevol mensen (1 of 2) het voor elkaar gekregen om zelfs Django Unchained af te kijken. De verwarming was net als op de heenweg weer lekker enthousiast, waardoor we nog een keer van een lekkere sauna konden genieten.

12492029_1645445352385636_2184392026739212000_o
Ga je volgend jaar ook mee?

Na een lange reis waren we ineens weer in Nederland, en zijn de enthousiastelingen van de groep na een kort bezoekje thuis gelijk weer doorgegaan naar de Uithof. Gelukkig kon de gezelligheid op de kamer de after-skireis dip voor sommigen redelijk verzachten, en kon er al snel worden nagenoten van de prachtige en grappige foto’s. Ondanks de warme bus, het niet altijd even vriendelijke personeel en het feit dat we een hele dag niet hebben kunnen skiën was het een onvergetelijke reis (op een paar zwarte gaten in het geheugen na), en zijn velen van ons er volgend jaar zeker weer bij!