Twee keer per maand schrijven Liza Krudde en Stefan Vermeent brieven naar elkaar over hun belevingen en wat hen bezighoudt.

Lieve Stefan,

De laatste brief van het jaar, tussen alle afscheidsfeestjes, vermomt als kerstfeestjes, door probeer ik toch nog even snel te schrijven. Mijn tijd in Ierland is bijna klaar en iedereen beschrijft dit afscheid als bitterzoet. Ben ik blij om Utrecht en al haar inwoners weer te zien? Enorm. Ga ik het leven hier en die rare internationale mensen en maffe Ieren missen? Ongelooflijk. Net als jij ben ik dus bezig met een eindfase, alleen misschien iets minder heftig.

Toen ik vorig jaar de beslissing nam om mijn bachelor met een half jaar te verlengen was de dreigende masterkeuze een enorme invloed. Hoe kan ik, op mijn 22ste, afgestudeerd klinisch psycholoog zijn en dan denken dat ik mensen kan helpen die twee of drie misschien zelfs vier keer zo oud zijn dan ik? Nee, dan vlucht ik liever een halfjaartje naar het buitenland om ‘mezelf te ontdekken’ en ‘volwassen te worden’. Want ik gok dat die twee termen veel gebruikt zijn in de motivatiebrieven van mensen die volgend jaar op Erasmus willen (of internationaal gaan zelfs) en niet geheel onterecht. In je eentje in een vreemd land met een vreemde taal rare vakken volgen maakt je ergens zeker meer volwassen. Misschien is dat wel omdat niemand je kan vertellen hoe je dit moet doen. Studeren in het buitenland is voor iedereen anders, alsof je in het diepe wordt gegooid met een theorieboek ‘zwemmen voor dummies’. Er zijn geen praktijklessen, je moet gewoon gaan; op dat vliegtuig stappen en je een halfjaar onderdompelen in een andere cultuur. Maar als iemand aan mij vraagt of ik hem of haar wil helpen met wat vragen over Erasmus en motivatiebrieven zal ik zeker doen alsof ik er alles van weet. Ik zal vertellen over de geweldige en minder geweldige dingen, immers gedeelde smart is halve smart.

Dat maakt het afscheid hier ook wat makkelijker, iedereen gaat terug naar huis dus we willen allemaal dezelfde dingen. De laatste Guinness delen, nog één keer naar de Milk Market en in vriendenboekjes schrijven zodat we elkaar niet vergeten (dat klinkt dan weer helemaal niet volwassen). Er zijn mensen die huilen bij elke laatste keer dit en dat, en mensen die het wat nuchterder zien en de anderen erop wijzen dat vliegtickets helemaal niet zo duur zijn (tip: maak geen Amerikaanse/Australische vrienden, die ‘tot ziens’ is gewoon niet te betalen). Het is een afscheid van een ervaring, onze tijd in Ierland krijgen we nooit meer terug, maar ik heb al een busticket naar Keulen om daar Karneval te gaan vieren dus ik maak me over de mensen wederzien niet heel veel zorgen.

Het is natuurlijk ook het afscheid van een jaar. Mijn Facebook staat vol met hoogtepunten, dieptepunten, het huis stinkt naar oliebollen, ik werd vanochtend wakker door karbiet knallen en de top2000 speelt alleen nog maar klassiekers. Iedereen is druk met alle laatste herinneringen op te schrijven, maar het is bijna onmogelijk een jaar te vangen in een top 15. Een eindfase suggereert niet per se dat alles eindigt, je kan altijd herinneren. Natuurlijk kan je nadat iets afgesloten is nooit meer terug, maar dat is juist het mooie aan een einde. Er is weer een begin om iets nieuws te doen, nieuwe herinneringen te maken en plannen en misschien zelfs wel een beetje volwassen worden. Maar een hoogtepunt van 2015 wil ik graag meenemen naar 2016, namelijk jouw brieven.
Dus blijf je me schrijven?

Liefs,
Liza