Stel je voor: Je bent een aantal jaartjes verder, hebt jouw studie goed afgerond en het heerlijke studentenleven  achter je gelaten. Als bloeiende volwassene gaat het allemaal op rolletjes; je hebt een leuke baan, een comfortabel huisje en misschien wel een partner met wie je samen dat huisje bewoont. Klinkt toppie, toch? Maar dan komt op een dag je állerbeste vriendin naar je toe. Zij en haar vriend proberen al langere tijd een kindje te krijgen, maar het wil maar niet lukken. Uiteindelijk, na vele doktersbezoekjes, blijkt dat er maar één optie overblijft: een draagmoeder inschakelen. Haar eitje, zijn zwemmertjes, maar het gaat bij iemand anders in de oven. Nu vraagt zij aan jou of jij alsjeblieft draagmoeder voor haar kindje zou willen zijn.  Geestig ging de straat op en vroeg aan een aantal Utrechtse studentes wat zij in zo’n situatie zouden doen. Lees hier de meest uitgesproken meningen!

Anne Laure, 19, psychologie

“Dat lijkt me heel lastig.. Aan de ene kant wil je ‘ja’ zeggen, want je gunt het haar natuurlijk wel. De pijn zou ik wel over hebben voor m’n beste vriendin en het eruit zien als een oempa loempa ook. Maar het lijkt me lastig om een band te krijgen met een kind dat eigenlijk niet jouw kind is, hoewel dat wel zo voelt. En je blijft natuurlijk langsgaan bij je beste vriendin dus dan blijf je het kindje ook steeds zien. Dat lijkt me wel een beetje ongemakkelijk. Ik zou het denk ik wel doen als ze het me echt vroeg, maar ik zou niet als vrijwilliger naar voren springen.”

 

Mila, 18, culturele antropologie & Iris, 18, opleidingskunde

Iris (meteen heel volmondig): “Ja! … Of, nou … Nee…”

De meiden moeten een beetje lachen, maar discussiëren daarna weer verder.

Mila: “Het ligt eraan hoe oud ik dan ben. Nu is het natuurlijk niet te combineren, maar als ik op het punt ben dat ik ook een kind zou kunnen dragen voor mezelf, dan zou ik het wel doen.”

Iris: “Ja, als ze écht geen kinderen kan krijgen dan wel. Maar ik wil zelf geen kinderen, dus dan zou ik ook liever geen draagmoeder willen zijn.”

Mila (heel overtuigd): “Nou, ik zou het wel doen!”

Iris: “Dan word je ook dik, hè…”

Mila: “Ja, boeie!”

 

Maudi, 19, psychologie

“Dus dan is het van hen samengesteld en ik ben alleen zwanger? Hmm… Ik denk dat ik haar op een andere manier zou willen steunen dan het zelf in me dragen. Zwangerschap en een kind baren op zichzelf vind ik al best wel heftig. Ik denk dat je dat uit liefde moet doen met je partner en het dan ook op moet willen en kunnen voeden. Dat zorgt ook voor die binding met de baby. Het lijkt me iets te intiem om dat voor een ander te moeten doen en het dan ook weer af te staan. Dat zou dan ook weer veel verwarrende gevoelens opbrengen en misschien juist ook wel conflicten; tussen jou en je vriendin of juist met je eigen partner. Het is best een groot ding. En ik zou ook niet weten hoe ik dit aan mijn omgeving zou moeten verkondigen. Maar ik zou haar wel graag willen steunen op een andere manier en misschien adviseren om iemand in te schakelen die verder van haar af staat.”

 

Een wat serieuzere #DTV deze keer, met ook zeer uiteenlopende antwoorden! Een kind baren is natuurlijk niet niks en om dat voor iemand anders te doen, is nogal een verantwoordelijkheid (9 maanden niet drinken…). Zou jij voor je beste vriendin in willen springen als draagmoeder? Of mannen, zouden jullie het oké vinden als je vriendin dat zou doen? Laat het ons weten in de reacties!