Hoe vaak kijk je wel niet in de spiegel en denk je: ‘liep er nog maar zo’n knapperd rond op de wereldbol met hetzelfde sprankelende karakter en dito humor’? Voor tweelingen is deze prangende wens werkelijkheid geworden. Sommige eeneiige tweelingen lijken namelijk zo eng veel op elkaar dat moeders en vaders hun kinderen minimaal drie keer op de dag de identiteit van hun tweelingbroer of -zus aanmeten. Ook zijn er genoeg verhalen van blunderende liefdespartners in omloop; ze geven Felicia een zoen op de mond, terwijl ze verkering hebben met Shelley! Naast dit soort misverstanden – die vaak garant staan voor hevige ruzies, irritaties en relatiebreuken – bestaan er ook verhalen over de ontzettend bijzondere, liefdevolle en bijna voodoo-achtige band van eeneiige tweelingen. Geestig Magazine wil graag weten hoe het is om DNA te moeten delen en daarom zijn we benieuwd naar de ervaringen en verhalen van tweelingdeskundige Jetske. Ze is al 19 jaar de tweelingzus van Eva en ze lijkt echt als twee druppels water op haar tweelingzus! Dat had je niet verwacht he?!

Tweelingen
Jetske (links) met haar tweelingzus Eva (rechts)

Hoe voelt het om je DNA te moeten delen? Voel jij je wel uniek?

Ja, ik voel me op zich wel uniek. Natuurlijk merk ik dat mijn tweelingzus en ik op heel veel vlakken hetzelfde zijn en we deden vroeger ook altijd dezelfde dingen. Maar sinds de middelbare school zijn we meer ons eigen ding gaan doen. We kregen ook allebei een andere vriendengroep. Het blijft  vervelend dat sommige mensen ons niet uit elkaar kunnen halen en vooral als ze daar niet eens de moeite voor doen. Mensen die ons goed kennen, kunnen de verschillen wel zien. Als we samen nieuwe mensen ontmoeten, worden we vaak wel weer door elkaar gehaald. Ook onze ouders waren in het begin bang dat ze ons niet uit elkaar zouden kunnen houden. De eerste paar weken droegen we daarom een bandje waar onze naam op stond. Tegenwoordig verspreken onze ouders zich nauwelijks meer. Natuurlijk gebeurt het nog wel eens, maar het is niet storend ofzo.

Beschrijf de band met je tweelingzus eens, is er iets wat jullie band bijzonderder maakt dan de band die je met andere mensen hebt?

Ja, we hebben sowieso een hele bijzondere band. Dat komt denk ik doordat je alles op hetzelfde moment in je leven meemaakt. We hebben echt heel veel steun aan elkaar en we kunnen het over van alles hebben. Mijn tweelingzus is echt één van mijn beste vriendinnen. Dat komt voor een deel omdat je hoe dan ook je hele leven aan elkaar vastzit. Naast dat ik mijn eigen vriendengroep heb, deel ik ook nog steeds veel vrienden met Eva. Ik heb ook nog een oudere zus en ik merk dat ik met haar een andere band heb. Vooral vroeger was er echt een soort afstand tussen mij en mijn oudere zus. Gelukkig kan ik tegenwoordig ook heel goed opschieten met haar!

Denk je dat je een andere band met je zus had gehad als ze niet op dezelfde dag was geboren?

Ja, ik denk het eigenlijk wel. Ik kan eigenlijk niet zo goed uitleggen waarom.

– een moment van stilte –

Ik denk eigenlijk omdat je vanaf het begin van je leven al van alles met elkaar kan delen. Dat wordt veel lastiger als je allebei in een andere levensfase zit. Je ervaart dingen dan op een andere manier en je zit bijvoorbeeld niet in hetzelfde schooljaar. Ik weet zeker dat dat invloed moet hebben op de band die je met iemand hebt     

Ervaren jullie een concurrentiestrijd? Kun jij dingen beter dan je tweelingzus en andersom?

Nou vroeger wel een beetje. Ik vergeleek mezelf altijd met haar als we dezelfde toets moesten maken. Ik wilde beter zijn, maar dat wilde zij natuurlijk ook. Als ik er nu over nadenk, heb ik me eigenlijk altijd wel veel met mijn tweelingzus vergeleken, maar van een concurrentiestrijd is eigenlijk nooit sprake geweest hoor! Je gunt elkaar natuurlijk de wereld. Tegenwoordig hebben we zo’n ander leven dat ik me eigenlijk niet echt meer vergelijk met haar.

Hoe kunnen liefdespartners jullie uit elkaar houden? Zijn er verschillen in karakter?

Qua karakter lijken we echt heel erg op elkaar. Eva is wel iets onhandiger trouwens. Iedereen die ons goed kent, zegt dat je het verschil echt goed in ons gezicht kunt zien. Ik denk dat toekomstige vriendjes daar dus maar eens goed naar moeten kijken. Ik heb bijvoorbeeld meer moedervlekjes in mijn gezicht dan Eva, dus dat verschil is best goed te zien. Ook zeggen veel mensen dat ik een net wat ander hoofd heb – lachend – ik zie dat maar als een compliment. Onze stemmen zijn voor sommige vrienden een manier om ons uit elkaar te houden, maar andere vrienden vinden onze stemmen juist weer heel erg op elkaar lijken. Ik val ook door de mand als je me vraagt trucjes met mijn vingers te doen. Al mijn familieleden – inclusief tweelingzus Eva – kunnen hun vingers op allerlei manieren buigen en strekken en noem maar op. Ik ben echt de enige die dat niet voor elkaar krijgt.

Fabel of feit: tweelingen voelen elkaars pijn of weten als hun wederhelft in de problemen zit?

Nee, dat is echt niet zo. Het is niet zo dat ik weet dat zij in Groningen op haar bek gaat als ik hier in Utrecht zit. Ik merk wel dat ik me beter in Eva kan inleven dan in andere mensen. Ook is het wel grappig om te zien dat we vaak op hetzelfde moment dezelfde zinnen zeggen.

Na dit interview wil iedereen toch een tweelingbroer of –zus?! Ik kijk in ieder geval nóg vaker in de spiegel in de hoop dat mijn droom echt een keer wordt verwezenlijkt. Jetske bewijst dat tweelingen ontzettend veel aan elkaar hebben en dat ze een vertrouwen in elkaar hebben waar je ‘u’ tegen zegt. Het delen van DNA is dus zo erg nog niet. Hoe meer zielen hoe meer vreugd toch?