Lieve Stefan, 

Je hebt gelijk. Er is niks dat beter je complete gedachtegang kan resetten dan verhuizen naar Ierland. En dan het liefst naar een van de kleine eilandjes aan de west/zuid kust waar ze nog echt Iers spreken en de hele dag  bezig zijn met schapen over de weg van de ene naar de andere uitgestrekte heuvel jagen. Niks geen school, je leert alles wat je moet weten van je ouders of in de pub. Okay, er is dan misschien geen internet of tv en je moet de dorpstelefoon gebruiken als je iemand wilt bellen (maar wie moet je bellen want je hele familie woont in één huis en een sociaal netwerk bouw je er ook niet echt op), maar een huisje van steen boven op een heuvel compleet overgeleverd aan de seizoenen (lees: elke dag regen), dat is pas back to basics.

Helaas (of gelukkig) is het ook niet heel erg waarschijnlijk. Vrijwel niemand in Ierland leeft zo. Een reisje met mijn ouders (jeej bezoek!) naar Achill Island leverde vooral trieste ruines van boerderijen op. Het was er prachtig en het is er waarschijnlijk heerlijk om te wonen, maar dan alleen voor de zomermaanden als vakantiehuisje. Laten we eerlijk zijn, hoe idyllisch ‘helemaal weg van alles’ ook klinkt het is vooral heel erg onhandig. Misschien ben ik het alleen hoor, maar ik krijg al paniekaanvallen als mijn 3G wegvalt voor 5 minuutjes of als het regent en ik moet helemaal naar de supermarkt (200 meter verderop).

‘Ja maar Liza, jij doet toch scouting? Dat is toch heel erg back to basic?’ Klopt en als het moet kan ik ook best lang overleven in de natuur zonder luxe. En voor een week of twee (misschien een maand) vind ik dat ook prachtig, maar ik blijf een verwend kind en na een tijdje wil ik gewoon weer onbeperkt youtube filmpjes kunnen kijken op mijn laptop met biertjes en nacho’s.
Toch denk ik dat het goed is om soms even back to basics te gaan. Even terug naar de ‘centre’ zoals we dat heerlijk mindfull kunnen noemen. Op verschillende manieren, digitaal bijvoorbeeld. Vooruitgang is niet altijd verbetering. Het internet heeft voor net zoveel positieve als negatieve dingen gezorgd. Als ik straks thuis ben kan ik contact blijven houden met alle internationale vrienden die ik hier heb gemaakt, maar via internet kan iedereen elkaar opzoeken en contact houden. Ook organisaties waarvan we liever niet willen dat ze nieuwe mensen opzoeken en dingen plannen.

Soms is het goed om even terug te gaan naar de kern, weten hoe het is om je dagelijks leven te leven zonder alle luxe. Je weet niet wat je hebt tot je het mist. Ik wil deze brief niet te donker of te belerend maken, maar je snapt wel dat ik het heb over de vluchtelingen en hoe je eigenlijk moet proberen je te verplaatsen in mensen die het minder hebben. Die geen keus hadden om terug te gaan naar de basis.
En nu hoeven we niet allemaal massaal in een hutje op de hei te gaan wonen of een tent te bouwen van dennentakken (geloof me, het is niet zo makkelijk als het klinkt) om ons in te leven. Terug naar de basis kan net zo makkelijk beginnen met gewoon een keertje zitten, alles uitzetten en nadenken. Of, natuurlijk, een brief schrijven.

Elke maand mijn pen afstoffen en hem op papier zetten om iets te schrijven wat hopelijk een glimlach op je gezicht en een gedachte in je hoofd geeft is een uitdaging en wat mij betreft behoorlijk terug naar de kern. Lekker in het hier en nu, schrijven wat als eerste in me opkomt. Dus geen zorgen maken over cycli, stuur gewoon wat mindfullness terug.

Liefs,
Liza