Lieve Liza,

 

Fijn om te horen dat er daar zo goed wordt gelet op je geestelijke gezondheid. Sorry dat ik degene moet zijn om je te vertellen dat de tijd hier allerminst stil staat. Vreemd dat je het zegt, ik had juist het idee dat dat voor Ierland gold. In plaats daarvan was tijd hier de afgelopen dagen een veel te relatief (bedankt Einstein) en veel te schaars begrip. Ik denk dat je kunt zeggen dat de algemene gezondheid hier op de Uithof wat lager ligt deze week. Niet zozeer door de grauwe lucht en regen (top dat je die zonnestralen nog hebt gestuurd, much appreciated), maar meer als een direct gevolg van tentamenstress.

 

Voor mij zit het er gelukkig weer op. Terwijl de laatste mensen om mij heen nog aan het stressen zijn is mijn eigen cortisol-niveau weer gedaald tot handelbare proporties, begint mijn kennis over de dorsolaterale prefrontale cortex weer langzaam weg te ebben en kan ik eindelijk weer rustig zitten en niks doen. Daar moet ik wel de kleine kanttekening bij plaatsen dat het mij in de praktijk absoluut niet meevalt om niks te doen, maar ik doe mijn best.

 

Op zo’n day after heb je altijd dat gevoel dat je helemaal klaar bent, en dat is natuurlijk volledig misplaatst. Op het moment dat ik mijn tentamen met rode oogjes aan de ene cursuscoördinator overhandigde, had de volgende me al gemaild om te melden welke boeken ik voor volgend blok nodig heb. De realisatie dat je de cyclus die je net succesvol (of niet) hebt doorlopen gewoon weer opnieuw mag gaan doen, hakt er elke keer weer goed in. Op zo’n moment als nu kijk ik naar de boeken waar ik me de afgelopen weken doorheen heb gewerkt en naar het paper van 2000 woorden dat ergens vandaan is gekomen, en vraag me af hoe ik dat in godsnaam nóg een keer moet gaan doen.

 

Maar goed, dit is als ik goed tel al wel de zevende keer dat ik zo’n reset doorleef sinds ik voor het eerst voet zette op de Uithof. Blijkbaar ben ik beter in staat om mijn tanden op elkaar te zetten en gewoon maar met de flow mee te gaan dan ik me realiseer. Maar goed ook, want ik denk niet dat mijn mental breakdown hier net zo goed zou worden opgevangen als daar in Ierland blijkbaar het geval is. Als het hier niet zo craic is (ik gebruik hem sowieso verkeerd), dan is dat vooral gewoon heel erg jammer voor je.

 

Ik twijfel een klein beetje of dit hele principe wel echt ‘back to basics’ genoemd kan worden (tot zover de fourth wall van mijn column, goed gedaan Stefan). Natuurlijk is elk nieuw blok geen volledige reset, alsof we een academische versie van Groundhog Day beleven. Hoe kut zou dat trouwens zijn? Stel je voor dat je ineens weer terug bent bij groep 3, met een volledig besef van alles wat daarna nog moet komen. Terwijl je daar eindeloze reeksen van de hoofdletter ‘J’ aan het oefenen bent, kun je alleen maar denken aan het feit dat je nog zo’n vijftien jaar moet. Als ik er zo over nadenk heb ik praktisch dezelfde reactie al met het idee één jaar terug te moeten gaan. Normaal gesproken heb ik toch wel positieve associaties met het begrip van terug naar je basics gaan, maar deze variant klinkt toch wel als een levende nachtmerrie.

 

Ik heb ondertussen het idee dat ik maar wat aan het bazelen ben en dat ik niet echt een zinvol punt aan het maken ben. Zie het als een afweermechanisme van mijn brein na een week lang verbanden leggen en kennis stampen. Hoe ervaar jij dit alles vanuit dat internationale perspectief van je? Als je het over volledige resets hebt is naar Ierland verhuizen wel een mooi voorbeeld in mijn optiek.

 

Liefs,

 

Stefan