Lieve Stefan,

Ik heb nog steeds geen heimwee gehad en dat komt vooral door het feit dat ik denk dat thuis in Utrecht de wereld gewoon stilstaat terwijl ik hier ben. Dus je brief maakt me een beetje bang, alles veranderd daar natuurlijk ook gewoon. Beloof je niet te veel te veranderen? Dan zal ik mijn Ierse kant ook in bedwang houden, zolang mijn Ierse vrienden er maar niet achter komen. Ze kijken altijd veel te trots als ik zeg: Hey lads, what’s the craic?
Dat heeft vrij weinig met drugs te maken, craic kan van alles betekenen, meestal vooral lol. Hier staat dat vaak voor live muziek, lange maffe gesprekken en aardig wat drank. Drank die je blijkbaar niet kan kopen in de supermarkt voor de klok twaalf uur slaat (daar kwam ik op een beschamende manier achter toen ik probeerde rum te halen om 9 uur ’s ochtends voor een Harry Potter Marathon). De regel is waarschijnlijk ingesteld omdat alcohol voor Ieren zowel een levenselixer als een duivelsdrank is. Ik begrijp het wel; als ons kraanwater zo zou smaken zou ik ook elke dag beginnen met een Guinness of een Whiskey, maar erg gezond is het niet.

Ieren proberen echter wel gezonder te leven, naast de supermarkt-drankregel zijn er meer overheidsinvloeden die de nationale gezondheid proberen te verbeteren. Zo wordt fietsen hier enorm gepromoot omdat het zo gezond is. Alleen is men blijkbaar vergeten dat je bij elke uitrit, inrit, kruispunt of rotonde bijna in het ziekenhuis belandt door automobilisten die fietsers zien als een zeldzame diersoort waar men geen rekening mee hoeft te houden.

De meeste goedbedoelde gezondheidsbemoeienis kom ik vooral tegen op mijn universiteit. En om eerlijk te zijn is de UL wel degelijk bezig een verschil te maken onder haar studenten, vooral op het gebied van een van de heftigste ongezondheden in Ierland: de geestelijke gezondheid. Het aantal zelfmoordpogingen onder jongeren in Europa is bijna nergens zo hoog als in Ierland. Helaas gebeurt dit ook op mijn universiteit onder mijn medestudenten. Het is schokkend dat er in zo’n hechte gemeenschap nog steeds studenten door de sociale netwerken heen vallen en eindigen in een diep donker dal zonder direct zichtbare uitweg. De UL heeft dit jaar meer student counsellors aangenomen dan elke andere Ierse Universiteit. Counselling is hier gratis en volledig anoniem, maar dan moeten de Ierse studenten wel gaan praten. Ierse studenten zijn ‘great craic’ en ze lullen je de oren van je kop, maar zodra het over gevoelens gaat klappen ze dicht.

Naast counselling is er het vangnet van de Clubs&Societies, ook wel the Wolfpack. Voor elke sport of hobby is er een club of soc(iety) waar je met gelijkgestemden kan ULTIMATE Frisbeeën, Dungeons&Dragons kan spelen, of gaat skydiven. Of in mijn geval: verhaaltjes schrijven, liedjes zingen, trots zijn op je internationale roots en filmpjes maken (geen idee waar ik de tijd vandaan haal voor vier socs, maar het is geweldig). Elke Club&Soc wordt geleidt door een commissie en daarin zit altijd een Health & Safety Officer (drie keer raden wie dat is voor de FilmmakingSoc, hint: schrijft geweldige brieven). Naast de ultieme verantwoordelijkheid over de EHBO-doos is dit commissielid ook verantwoordelijk voor de geestelijke gezondheid van de leden. Of er misschien gepest wordt of dat iemand steeds buitengesloten wordt bij groepsprojecten.

De Universiteit doet dus erg zijn best en heeft nog een laatste truc om de studenten zo (geestelijk) gezond mogelijk te houden: Awareness week. Bijna elke week is er een belangrijk thema, zoals Physical Health Week (gratis sporten & hardloopwedstrijden) en vorige week was SHAG Week, Sexual Health And Guidance (gratis condooms & seksquizzen). Ik weet niet zeker of deze weken echt helpen. Zo is er bijvoorbeeld veel discussie of de Mental Health Awareness Week juist te veel nadruk op depressies legt en het misschien zelfs aanwakkert, maar ik geloof dat mijn Universiteit haar best doet om dingen bespreekbaar te maken en studenten te beschermen en dat geeft een veilig gevoel.

Persoonlijke gezondheid daarentegen.. Ehm.. Behalve dat mijn ijzergehalte nog nooit zo hoog is geweest dankzij het kraanwater en dat ik de enige internationale student ben die nog niet ziek is geweest (afkloppen), verdwijnen frisse start voornemens net zo snel als de voornemens van nieuw jaar. Elke week zwemmen wordt elke week zwemkleren vergeten en elke dag een appel eindigt in een Harry Potter Marathon met twintig kilo snoep, bakken popcorn en uiteindelijk toch nog rum. Maar ik heb de tijd van mijn leven hier, dus met die geestelijke gezondheid zit het wel goed!

Hoe is het met de gezondheid in mijn koude kikkerlandje? Heeft de herfstgriep al toegeslagen? Of zorgt de dreigende sneeuwval voor de eerste tekenen van een winterdip? Ik zal wat zonnestralen die kant op sturen.

Grá mór (sorry, ik kan de Ierse kant niet compleet meer onder controle houden),

Liza