Twee keer per maand schrijven Liza Krudde en Stefan Vermeent brieven naar elkaar over hun belevingen en wat hen bezighoudt.

Lieve Stefan,

Het is deze week onmogelijk de tijd te vinden om je een brief te schrijven. Maandag een kleurrijke opening vol met ballonnen en champagneshowers, dinsdag de biercantus (weer die ballonnen), woensdag beveiligen bij de receptie met de bijbehorende open bar en dan ook nog donderdag een enorm feest (ik verwacht ballonnen)*. Gelukkig heeft Ernest Hemingway (of Peter de Vries, de meningen zijn verdeeld) een goede oplossing: ‘Write drunk, edit sober’. Want ook al ben ik blij met het jubileum van onze prachtige paarse vereniging, het mag me niet onthouden van een brief naar jou.

Ik ben het erg met je eens dat we vrijheid moeten zoeken in de kleine dingen van het leven, al zal ik het natuurlijk nooit vinden in een rondje hardlopen. Sport is voor mij eerder een straf en me daarvan onthouden is juist de vrijheid. Ik weet zeker dat we vrijheid veel te veel voor lief nemen, ook al kan ik mezelf soms gek maken met doemdenken. Wist je dat Rusland een enorm leger op de grens met Oekraïne heeft staan en het al grotendeels is binnengevallen? Dat IS nu al bijna in Turkije is? Dat de wereld in brand staat? Maar hier in ons kikkerlandje zijn we eigenlijk zelf gewoon de grootste bepekers van onze vrijheid. We leggen onszelf achterlijke regeltjes op en dat is misschien maar goed ook. In een gesprek met mijn lievelingsfilosoof kwam ik erachter dat we ultieme vrijheid niet moeten willen. Alles zelf beslissen, je keuzes overwegen, het kost zoveel tijd en moeite. Regeltjes zijn dan best fijn (behalve ‘de mannencommissie heeft altijd gelijk’, dat slaat natuurlijk gewoon nergens op).

Dan zijn er nog de maatschappelijke beperkingen: deadlines, sociale regels, de regering, tentamens. Elk jaar proberen we ons van de sleur van typische Nederlandse werken-tot-je-erbij-neer-valt en zonder-diploma-ben-je-niks perikelen te bevrijden. Zodra collegezalen en kantoorpanden beklemmend beginnen te voelen gonst het in ons hoofd: vakantie. Waar gaan we heen? Met wie en wat gaan we doen? Natuurlijk gaan wij, Alcmaeonners, op skireis, Psychotrip, ledenweekend en Studiereis maar in de zomervakantie ga je écht weg. Naar ver of lang. Even lekker helemaal niks. Vakantie is zo vanzelfsprekend dat het eigenlijk meer een regel dan de vrijheid is.

In een inspiratieloze wanhoopaanval voor deze brief vroeg ik gisterenavond aan een harde kern Alcmaeonners of zij niet iets filosofisch wisten te melden over vakanties. Na een tijdje en wat liters bier kwamen we op de conclusie dat er misschien wel verschillende vakanties zijn voor verschillende leeftijdsgroepen. Vanaf je examentijd tot je vaste-baan-tijd (ook wel ‘onze tijd’) is vakantie óf zuipen met je vrienden óf ontdekken met je vrienden. Lekker interrailen door Oost-Europa of gewoon naar Blanes en je volgieten met mixjes (er zijn natuurlijk van die mafkezen die graag een verre fietsvakantie doen en dan in een tentje overnachten ergens, maar op elke regel is een uitzondering). Misschien hoeven wij, studenten, niet per se te ontspannen (de kern van vakantie), we verlengen gewoon onze studietijd maar dan zonder tentamens, deadlines, regels en beperkingen.

Ga jij eigenlijk op vakantie? Zuipen of ontdekken? En stuur je me een ansichtkaart met Groeten-uit?

Liefs,
Liza

*Natuurlijk was er veel meer te doen tijdens de jubileumweek, maar ik heb ook maar een woordenlimiet waar ik me aan moet houden. Sorry commissies!
Noot van de editor: Deze brief is vorige week ingestuurd maar werd door de jubileumhectiek pas vandaag geplaatst.

Stefans brief gemist? Lees deze hier!