Twee keer per maand schrijven Liza Krudde en Stefan Vermeent brieven naar elkaar over hun belevingen en wat hen bezighoudt. 

Lieve Stefan,

Jaloers kan ik kijken naar oude foto’s van mijn vader die met gebalde vuist demonstreert tegen de neutronenbom. Dat waren nog eens tijden. Ik zou zo graag de straat op gaan om te demonstreren, maar het kost zoveel moeite en waar zijn die demonstraties van tegenwoordig? Niet op de straat maar online. Daar zijn veel protestacties te vinden en de leuzen zijn al voor je bedacht. Ik heb deze week al twee petities ondertekend (Ja, homo’s in Noord-Ierland verdienen dezelfde rechten als hetero’s en zéker dat een 18-jarige in Nederland hetzelfde moet verdienen als zijn 23-jarige collega), maar daar houdt mijn protest ook wel een beetje op.

Waarom gaan wij, als intellectuele Universitaire studenten met een duidelijke mening, eigenlijk niet de straat op? Is het, zoals je terecht zegt, omdat het zo goed gaat en we lui zijn? Of hebben we tegenwoordig gewoon een gebrek aan gevoel voor saamhorigheid en geen vertrouwen meer in ons eigen kunnen? Protesteren wordt tegenwoordig gezien als overdreven en overbodig, kijk maar naar de bezetting van het Maagdenhuis. Het uitblijven van een verandering of reactie na de bezetting heeft mijn geloof, dat je iets kan veranderen in deze wereld, langzaam weggevaagd. En dat in het land van de vrijheid van meningsuiting!

Vorige week gaf Arjen Lubach mij weer een beetje hoop. Hij liet zien dat wij, Nederlanders, met elkaar nog best iets kunnen bereiken. Zijn burgerinitiatief, om de eerste Farao der Nederlanden te worden, had binnen 3 dagen meer dan 50.000 handtekeningen! Dat betekent dat hij aan de Tweede Kamer zijn voorstel mag voordragen. Als 50.000 Nederlanders en een televisiepresentator al zoveel kunnen bereiken, waarom stellen wij dan geen burgerinitiatief op? 50.000 handtekeningen voor een maximale prijs voor bier op het terras. Kan gewoon online, hoeven we niet eens voor de straat op.

Afgelopen weekend was ik wel de hele dag de straat op, maar dan in recreatieve zin. Ik was mee met de 24 uursreis naar Parijs. Prachtige stad (aanrader!). Als echte toerist ben ik na alle hoogtepunten (letterlijk: Eiffeltoren, Sacre-Coeur, & figuurlijk: Louvre, de lekkerste crêpes op aarde) in de rij gaan staan voor de Catacomben. Na 2 uur (!) liep ik ondergronds langs 6 miljoen (!) skeletten. Naast mij liep Bas (Steendam) en we hadden een filosofisch gesprek. Zes miljoen mensen lagen daar, netjes opgestapeld, en we hadden geen idee wie het waren. Er waren geen bordjes met hoe ze gestorven waren, uit welk jaartal ze kwamen of wie ze achterlieten. Hoe verschillend mensen ook zijn, qua uiterlijk, qua liefde voor brieven, qua protestacties en meningen, uiteindelijk is er aan ons skelet niet meer te zien wie we waren. Het klinkt misschien naar of verdrietig, maar ergens is het ook wel mooi. Inside out zijn we allemaal gelijk. En laat dat nou net deze maand het thema zijn. Ik kijk uit naar je volgende (digitale) brief, want aangezien we beide een nietszeggend skelet worden hoop ik dat de oude Romeinen gelijk hadden en dat ‘verba volant scripta manent’. Ook wel (vrij vertaald): ‘Wie schrijft, die blijft’.

Liefs,
Liza

Stefans brief gemist? Lees deze hier!