Daar stonden we dan. Tweeëneenhalf jaar aan Mannelijke Activiteiten Commissies hadden deze nieuwste lichting schijnbaar onvermijdelijk op dit punt gebracht. Een paar maanden eerder was voor het eerst het idee geopperd om als commissie een naaktkalender uit te brengen. Dit plan werd met veel enthousiasme ontvangen, maar ik denk niet dat iemand op dat punt het idee had dat zo’n kalender er ooit daadwerkelijk zou komen. Toch bleef het idee de afgelopen maanden hardnekkig op de agenda staan, met als gevolg dat we op zondag 8 februari in de (relatief) vroege ochtenduurtjes één voor één bij Mitchel thuis binnenstapten.

Blog 1

In de hoek van de woonkamer verrees een indrukwekkende stapel verkleedspullen en naast de bank lag een dumbbell om de laatste lichamelijke puntjes op de i te zetten. Terwijl Marcel de camera aan het afstellen was, stonden her en der verspreid mannen met een net iets te karig ontbijt en meerdere koppen senseokoffie in hun maag te wachten op hun beurt. In eerste instantie hadden we bepaald dat we onze boxers aan zouden houden tijdens de shoot, maar in een vlaag van baldadigheid werd gezamenlijk besloten om toch volledig naakt te gaan. We moesten immers wel aan de torenhoge verwachtingen van vrouwelijk Alcmaeon voldoen.

Toen was het moment daar dat een hoek van de kamer was leeggeruimd en de camera er klaar voor was. Er werd besloten dat Mr. February, oftewel ondergetekende, als eerste aan de beurt was. En zo kwam het dus dat ik midden in een volle studentenwoonkamer (één van Mitchels huisgenoten had het zich al comfortabel gemaakt op de bank, en er zouden er nog twee volgen) mijn kleren stond uit te trekken. Nog steeds in boxer ging ik op het kruis voor de camera staan, en ik geef eerlijk toe dat ik misschien langer dan nodig was mijn pose stond te oefenen. Uiteindelijk kon ik er niet meer omheen, en met een kleine aanmoediging van Marcel ging ook het laatste kledingstuk uit.

De schaamte bleek van korte duur; voor we het wisten was het  niet meer dan normaal dat we allemaal constant naakt door de kamer liepen. Eerst werden alle individuele foto’s genomen. Hoewel we er zelf van tevoren niet heel veel van hadden verwacht, bleek het een gouden keuze om Marcel als fotograaf te vragen. Uiteindelijk ontstond er bij iedereen op een bepaald moment luid gejuich op het moment dat de mensen die mee stonden te kijken die ene perfecte foto voorbij zagen komen op het schermpje. Na de negen persoonlijke moments of fame was het tijd voor de groepsfoto’s. de tafel werd uitgerust met een typisch mannenontbijt om een kledingloze versie van ‘Het Laatste Avondmaal’ te schieten, en alle muziekinstrumenten werden uit de kast gehaald voor de bandfoto terwijl we stonden mee te blèren met Earth, Wind & Fire.

Blog 4 Blog 3 Blog 2

Na een paar uur hadden we alle foto’s die we nodig hadden, maar we zouden de MAC niet zijn als we het onszelf zo makkelijk zouden maken. Jan stond erop dat hij nog een foto zou krijgen in een meer natuurlijke setting. Uit solidariteit deden we allemaal nog een laatste keer onze kleren uit en volgden hem naar buiten. Even later stonden we allemaal langs de waterkant toe te kijken hoe Jan ijs kapot stond te trappen om stap voor stap het ijskoude water in te kunnen lopen. Uiteraard duurde het een paar koude minuten voor de foto er goed opstond. Hij liever dan wij.

Op het moment van typen blijkt dat onze eerste inschatting van het aantal kalenderverkopen veel te bescheiden was. Of dit komt doordat mensen oprecht niet kunnen wachten om ons naakt te zien, of omdat we simpelweg goed zijn in het aansmeren van producten die mensen niet willen hebben is moeilijk te zeggen. Toch zegt iets in ons (waarschijnlijk onze ego’s) dat het de eerste reden is. Hoe dan ook: het staat vast dat we op het punt staan om onszelf onsterfelijk te maken.

Door Stefan Vermeent