Vlak voor we landen zie ik de witte landingsbaan: ‘Zo erg zal het toch niet zijn met de sneeuw en kou’ denk ik. Maar bij het uitstappen van het vliegtuig gaat bijna iedereen onderuit, de landingsbaan is een ijsbaan. De wind snijdt in onze enthousiaste gezichten, we zijn er! Welkom in Polen! Dat de buschauffeur andere auto’s inhaalt terwijl de weg waarschijnlijk net zo glad en besneeuwd is als de landingsbaan mag de pret niet drukken. We komen veilig en compleet aan in Kraków en na een ererondje over het oude Middeleeuwse stadsplein komen we uit bij ons hostel. Ondertussen is het al 12 uur en zien de stapelbedden er heerlijk uit, maar je bent niet elke week in Polen dus op naar de kroeg! De Jazz/rock club was toch iets anders dan we verwacht hadden, na een afdaling en het passeren van een enorm gespierde man komen we in een hol waar zelfs de meest doorgewinterde heavy metal gast even aan zou moeten wennen. In de slecht verlichte kroeg (veel rood licht) staan tientallen glazen potten met op sterk water.. verminkte babyhoofden. Oh, en er werd gefluisterd tegen je op de wc vanuit de muren. Maar bier was maar 7 zloty (1,75 euro) voor een halve liter en ze hadden hele zuur zoete cocktails voor weinig, dus het was feest!

Na deze eerste kennismaking met het Poolse nachtleven en een goede nachtrust was het tijd om de stad wat meer te verkennen. Een rondleiding van Marcel en Evelien bracht ons langs hoge bergen (de Wawel bijvoorbeeld, daaronder ligt een drakengrot, geen draak te bekennen helaas) en diepe dalen (de Joodse Ghetto waar zwevers alle Engelse woorden die ze kenden op ons uitprobeerden, helaas waren dat enkel scheldwoorden). En daarna was het tijd om zelf eens te bekijken hoe de stad in elkaar zat. Centraal in Kraków zit het oude marktplein met ons hostel. Alle straatjes van de binnenstad lopen hier op uit en worden aan de andere kant omringd door het sprookjesachtig besneeuwde Planty Park. Voor cultuurliefhebbers zitten er mooie boekenwinkeltjes, voor de toeristen veel winkels die amberstenen en drakenbeeldjes verkopen en voor de specifiekere liefhebbers zit in elke straat een McDonalds of BurgerKing. Voor de culinaire liefhebbers is de Poolse keuken misschien een wat minder geliefd begrip, de pierogi die we gezamenlijk aten die avond viel over het algemeen wat slechter dan een Hollandse stamppot. Door met de ‘vossenjacht’: in heel Kraków zaten bestuurs- en commissieleden verstopt met beschamende opdrachten zoals ga met de meeste Polen op de foto (vonden de Polen erg leuk), schrijf en perform een rap (vonden de Polen wat gek) en speel Twister in een levensgrote kerstbal (vonden de Polen zo leuk/gek dat ze er foto’s van hebben gemaakt). De winnaar kreeg een heerlijke fles Poolse wodka.

Na weer een prima avondje stappen (opeens allemaal mensen uit Utrecht in de club, ECU was blijkbaar ook in Polen) was het tijd voor wat historie. In Schindler’s fabriek (die van de film) zit een prachtig museum gevestigd. Door middel van symboliek laat het de geschiedenis zien van Kraków voor, tijdens en na de tweede wereldoorlog. Hier hebben we ook geleerd dat het de Duitsers waren die de naam Kraków veranderde in Krakau, en omdat we na deze rondleiding niet meer zo dol waren op de Duitsers uit die tijd noemen we het gewoon Kraków (ook al werd Dominika gek van onze uitspraak). Het was nogal een dagje voor leren want daarna bezochten we de Universiteit. Na de lezing over hypnose nam de giebelende docent ons mee op een tour langs de oude en grote Universiteitsgebouwen terwijl het langzaam donker begon te worden. Tijd om een bodempje te leggen voor de beruchte kroegentocht. Hier zou ik jullie graag een verhaal willen vertellen over de 6 kroegen waar we geweest zijn, maar helaas doet powerhour zijn naam eer aan (alle power weg in een hour, oftewel teveel drank in een uur) en ben ik bij de tweede kroeg afgehaakt (lees: naar huis gedragen door Quinten en de tourguide). Van wat ik gehoord heb was het erg leuk en divers en goedkoop (we blijven Nederlanders).

Ondanks een lichte gezamenlijke kater gingen we de volgende dag op weg naar het station. Als een trotse Poolse moeder zwaaide Dominika ons uit vanaf het perron terwijl we in een hypermoderne trein (stopcontacten, wifi, alles) Kraków uitreden op weg naar de Zoutmijnen. Na een lange tocht naar beneden van 400 traptreden liepen we door smalle gangetjes, ons in te houden om niet aan de muren te likken omdat ze van zout waren, en vielen we steeds van de ene verbazing in de andere: enorme zalen met prachtig licht en uitgehouwen beelden, echte mijnwerkers, ondergrondse meren, een compleet ondergronds restaurant en een liftje waar je echt niet met z’n negenen in paste (maar het moest toch). Terug in Kraków kregen we weer even vrij om te shoppen, eten, bij te slapen of wodka in te kopen. En alle wodka te consumeren, want daarna was het tijd voor twee (in mijn geval) beschamende dingen: schaatsen en karaoke. Alcmaeonleden zijn erg goed op de schaats en achter de microfoon dus dit avondje was een succes. In beide gevallen hebben we de lokale bevolking weggeblazen met ons talent (of ons enthousiasme of ze werden gewoon moe van ons). Zelfs Poolse liederen werden uit volle borst meegezongen. Zo zong Bas bijvoorbeeld vol overgave: Alle mannen zijn zwijnen! En zo is het maar net.

In de week dat wij in Kraków zaten was ook de herdenking dat 70 jaar geleden Auschwitz-Birkenau werd bevrijd. Op donderdag gingen wij zelf naar dit concentratie- en vernietigingskamp. Eigenlijk is het niet goed te beschrijven hoeveel impact zo’n rondleiding heeft en ik denk ook dat iedereen het anders ervaart. Onze gids sloeg echter de spijker op z’n kop toen ze antwoordde op de vraag ‘Denkt u dat er over 100 jaar nog mensen naar Auschwitz komen?’. Ze zei: ‘We kunnen niet voorspellen of er mensen blijven komen. Maar we moeten het proberen Auschwitz-Birkenau te blijven openstellen voor bezoekers om te leren van fouten die gemaakt zijn, als een soort preventie voor genocide. Vreselijke dingen als dit gebeuren in tijden van economische crisis wanneer er een zondebok wordt gezocht en vaak wordt gevonden in buitenlanders’. Dit sloot griezelig goed aan bij het nieuws van de afgelopen tijd. Na het bezoek aan Auschwitz was het tijd om koffers in te pakken en voor de laatste keer rond te dwalen in de stad. Laatste souvenirtjes werden gekocht en gepropt in de tassen en koffers (we mochten 32 kilo mee terug, reken maar uit hoeveel flessen wodka). Een laatste keer avondeten met de hele groep bij elkaar, een laatste keer naar de kroeg (inclusief karaoke!) en daarna de laatste zloty’s spenderen in de hippe club CIEN.

Vrijdag vroeg op, vroeg in de bus en vroeg op het vliegveld. Daar namen we op een ijsvrije (!) landingsbaan weer het vliegtuig terug naar Eindhoven. Wat een geweldige week was dit en wat ging de tijd enorm snel voorbij. Checkdiekoeija/tienkoeija/Dziekuje voor alles, kochanies!

Tl;dr: Zeg Kraków. Polen is tof. Psychotrip is toffer. De commissie het tofst (thanks guys!). Don’t do power hour.

Door: Liza Krudde