Steevast iedere december, ieder jaar, was ben ik in de bioscoop te vinden voor weer een film van deze prachtige trilogie: The Hobbit. Hoewel ik bij de eerste twee soms nog heel erg het gevoel had dat het verhaal te ‘opgerekt’ was – ik snap dat het gruwelijk moeilijk moet zijn om één boek te verfilmen in drie films – kon deze derde film voor mij niet lang genoeg duren. De eerste twee films bevatten het onderbuik gevoel dat ze opbouwen naar iets groots en spectaculairs, iets waarvan je niet eens zeker weet of je wel wil dat er een einde aan komt. Ik kan jullie vertellen: dit is regisseur Peter Jackson verdomd goed gelukt in The Battle of the Five Armies. Aan het einde van deze bijna twee-eneenhalf uur durende film wil je de wereld van J.R.R. Tolkien niet meer verlaten.

The Battle of the Five Armies valt te vergelijken met de laatste film van de Lord of the Rings filmreeks, The Return of the King. Beide films bezegelen een reeks van succesvolle films, maar dat is niet het enige: Beide films bevatten een goede dosis oorlog, slagveld en samenwerking. Dat ieder stukje van deze film keihard binnenkomt en eenieder steeds weer blijft verrassen is vooral te danken aan de geweldige cast van zowel oud-LOTR-bekenden Gandalf (Ian McKellen), Legolas (Orlando Bloom) en Tauriel (Evangeline Lilly) als nieuwe maar ontzettend goed ingeburgerde personages dè Hobbit Bilbo Baggins (Martin Freeman), dwergenleider Thorin Oakenshield (Richard Armitage) en Bard (Luke Evans).

Aan het begin van The Battle of the five Armies word je als kijker weer midden in de chaos gegooid: De draak Smaug (Benedict Cumberbatch) heeft de door de dwergen heroverde Lonely Mountain verlaten en verwoest met zijn vuur Lake-town, Gandalf is gevangengenomen door Orcs en het dwergengezelschap en Bilbo zitten opgescheept met een goudzieke Thorin Oakenshield. Terwijl buiten de Lonely Mountain Bard eindelijk de Smaug weet te vermoorden en nu de inwoners van zijn dorp terug op de rails moet zien te krijgen, raakt Thorin steeds meer verslaafd aan het goud. Niet alleen het goud houdt hem in zijn macht, ook proberen de dwergen met alle kracht die ze hebben de Arkenstone – een intens belangrijk erfstuk van de Dwergen – te vinden.

In de ban van de schijnbaar onvindbare Arkenstone, start Thorin een oorlog tegen de inwoners van Meerstad omdat hij weigert om zijn belofte na te komen en een deel van de schat van de Lonely Moutain met hen te delen. De oorlog ontwikkelt zich van kwaad tot erger wanneer het woord over de overwonnen Smaug zich verspreidt en op een gegeven moment onder andere de Elven, Orcs en Thorin’s neef Dáin zich ermee komen bemoeien. Dit alles is geëscaleerd door de voor dwergen typische koppigheid van Thorin. De manier waarop Richard Armitage een geobserdeerde Thorin neerzet dringt tot diep in je huid door en knaagt aan je als een bloedzuiger met honger. Zijn gezicht spreekt boekdelen en het enige wat je nog wil is dat boek compleet uit lezen.

Waar Bard een grotere rol speelt door het redden en leiden van zijn volk uit Meerstad, en waar wij allemaal vol aandacht kijken en intern smeken dat Thorin eindelijk zijn normen en waarden op een rijtje krijgt, blijft de rol van de Hobbit Bilbo zwaar onderbelicht. Voorgaande twee films draaide het nog volop om de door Gandalf voorgestelde burglar Bilbo; bij deze film verbaast het me als iemand me vertelt dat hij meer dan 20 zinnen tekst heeft. Aan de andere kant: Het verhaal van The Battle of the Five Armies is zodanig sterk en meeslepend dat ik mezelf erop betrapte dat ik Bilbo’s aanwezigheid niet eens miste.

Enkele welkome positieve lichtpuntjes in de film zijn Bilbo’s altijd aanwezige awkwardness, de geimpliceerde droge humor op de meest onverwachte momenten en precieze referenties naar zowel het boek als naar eerdere films waardoor het meer als een eenheid voelt dan als drie losse films. Om een voorbeeld te noemen: Het duurde even voordat ik snapte dat Bilbo’s dolk blauw scheen omdat er Orcs in de buurt waren. Ik moest mentaal weer even terug naar de eerste film, maar dat was juist prima.

The Hobbit: The Battle of the Five Armies is een ontzettend sterk slot dat voor mij een prachtig einde vormt voor de trilogie die mij drie jaar lang naar de bioscoop heeft getrokken. Een laatste aanrader voor wie zowel de Hobbit-films als de LOTR-films nog moet kijken of eens opnieuw gaat kijken: Kijk eerst The Hobbit en dan The Lord Of The Rings. Allemaal achter elkaar. Je wilt nooit meer weg uit Middle Earth.